KOOKLES

Een kinderkookcafé, een café waar kinderen koken en serveren voor hun ouders, dat hadden wij nooit zelf verzonnen, maar dat willen we best eens uitproberen voor de Margriet. Wij zijn altijd wel te porren voor een geintje op de zondagmiddag. De kinderen mogen een vriendje en een vriendinnetje meenemen, dus dat is dubbele pret. We hoeven ons pas om half drie te melden en om zes uur is het afgelopen, dus we zijn op tijd weer thuis voor Studio Sport.

Een vrolijk zonnetje schijnt over Amsterdam. Ook dát nog.

Bij aankomst op de Oudezijds Achterburgwal wacht ons de eerste verrassing, de ouders worden geacht op te hoepelen. Nou is het koopzondag en de creditcards glinsteren in een steeds vrolijker zonnetje, dus mijn vrouw en ik staan zeker niet afwijzend tegenover dit onverwachte buitenkansje. Maar ik wil wel eerst even binnenkijken. Het café is namelijk gevestigd in een pand aan een wal dat in zo'n Amsterdamse scheefgezakte staat is, dat ik wel even wil zien waar het fornuis staat en waar de nooduitgang is. De kinderen hebben intussen alleen nog maar aandacht voor de leiding van de zaak, die al meteen aan het uitleggen is geslagen, dus we druipen maar zo'n beetje af naar onze plotselinge vrije middag. De kinderen gaan een High Tea voor ons maken, zoveel wordt me nog duidelijk.

Om klokslag vijf uur zijn we weer terug, zoals afgesproken, maar we zijn nog te vroeg. Ik vind het niet prettig dat we dan niet naar binnen mogen, maar mijn vrouw zegt dat ik me moet proberen voor te stellen dat wij door die kinderen heen gaan lopen terwijl ze de tafels nog aan het dekken zijn.

Als we eenmaal binnen zijn, krijgen we wel een hele mooie tafel bij het raam. En we hebben ons nog maar net geïnstalleerd of er staat al een ober aan onze tafel: onze dochter. Vriendje Oliver loopt met drank, vriendinnetje Anne Sofie heeft een eigen tafel en onze zoon - joehoe! - staat ginds achter de bar.

Of we vast wat willen drinken, wil de dochter weten, maar het bubbelsap is uitverkocht. Nou, een biertje dan maar voor pappa en wellicht een biowijntje voor mamma? Glaasje Spa voor de fotograaf.

In een vlot tempo worden de gerechten uitgeserveerd. Allemaal even lekker, ik kan het niet anders zeggen. Met veel liefde en toewijding en heel veel kleine vingertjes gemaakt. Allemaal natuurlijk even goed gewassen. Groentehapjes, bijvoorbeeld schijfjes komkommer met daarin kunstig een figuurtje van wortel gestanst, sandwiches van witte boterhammen met eiersalade in de vorm van huisjes en muisjes. Pasteitjes en scones met room en jam. Onze dochter-serveerster rent af en aan, en het smaakt ons. Barkeeper-zoon komt tussendoor nog even vragen of ik misschien nog wat wil drinken, maar dat is helemaal niet de bedoeling dat de barkeeper dat zelf komt vragen, dat moet via zijn zus, de serveerster. Het moeilijkste onderdeel van de kookles is misschien nog wel het wachten. Wachten tussen het koken en serveren, wachten tot je klanten klaar zijn met eten voordat je gaat afruimen. We zien onze zoon pas weer op het eind, als hij meekomt met de bonbons, door hem zelf gemaakt, overheerlijk en hij lust er zelf ook nog wel een.

Dat wachten was soms stom, zeiden ze alle vier, maar het koken vonden ze leuk. Zo leuk dat die van ons al gedreigd hebben om het volgende week nog eens dunnetjes over te doen bij ons thuis.

'Ach,' zeggen wij tegen elkaar, 'ze pikken er allicht iets van op voor hun toekomst.'

Vanavond maar meteen privé-bijles en huiswerk: tuinbonen en doperwten doppen, elk in een eigen pannetje. En we doen níet wie het verst kan schieten.