MEER DISCUSSIE

Er wordt gediscussieerd onder het eten. Dat wil zeggen, iedereen geeft zijn eigen mening, waar iedereen anders het niet mee eens is en als het over praktische zaken gaat beslist mama over het algemeen op het eind wat er gaat gebeuren. En als het over theoretische dingen en politiek gaat, leg ik meestal nog één keer uit hoe de wereld in elkaar zit. Discussiëren moet je leren en eigenwijsheid kun je aanleren, zeg ik wel eens.

We bespreken de keuze van onze zoon voor een middelbare school. Omdat wij in de buitengewoon gezegende situatie verkeren dat onze zoon net zo goed blijkt te kunnen leren als zijn zus, is de keuze niet moeilijk: hij gaat gewoon naar dezelfde school als diezelfde zus. Een van de weinige dingen in dit huishouden waar iedereen het zo te zien over eens is. Wel even de Cito-toets afwachten, maar daar verwachten meester en wij niet al te veel problemen. Zelfs zijn zus heeft moeten toegeven – zij het schoorvoetend – dat het waarschijnlijk onvermijdelijk is dat ze volgend jaar een broer in de brugklas heeft. En die heeft zich er blijkbaar al bij neergelegd dat hij een verzwaard brugklasjaar zal gaan draaien. Ik leg de jongen ter morele ondersteuning graag en vaak uit dat ik het vroeger thuis drie keer zo erg had als hij.

Natuurlijk wil de dochter nog wel een paar voorwaarden verbinden aan de toelating van haar broer op haar school.

Om te beginnen zal hij, net als zij, de informatiedag aandachtig moeten bezoeken.

Maar dan heeft hij nou net een belangrijke hockeywedstrijd.

‘Ja, wat is er nu belangrijker, zo’n spelletje of je toekomst?’ Mijn dochter is niet zo van sport.

‘Nou,’ zegt mijn vrouw, genuanceerd als altijd, ‘het is natuurlijk wel een teamsport en je kunt je team niet zomaar laten zitten.’

Ze heeft natuurlijk geen idee, mijn vrouw, want ik sta elke zaterdag langs het veld, maar ze heeft wel gelijk. Onze zoon staat tegenwoordig rechtsbuiten en is gekend om zijn snoeiharde voorzetten langs de achterlijn. Daar wordt niet zelden uit gescoord; zijn team staat momenteel bovenaan in de competitie. Hij is daar nodig.

‘Trouwens,’ doe ik ook een duit in het zakje, ‘hij heeft een zus die al helemaal de weg kent op die school, dus die kan hem een beetje wegwijs maken.’

‘Zo is dat,’ vindt de jongen. ‘Wat is er als toetje?’

‘Zo werkt het natuurlijk niet papa. Ik heb ook alles zelf moeten uitzoeken en de leerlingen van de hogere klassen gaan zich echt niet met bruggers bemoeien.’

‘Behalve als ze toevallig een broer van je zijn.’

‘Dan al helemaal niet. Dat is gewoon stom.’

Wij denken dat het allemaal wel zal meevallen. Hoewel er zelden rechtstreeks tegen hem wordt gepraat, krijgt hij toch wel mee hoe het er zo’n beetje aan toegaat op die school. Juist onder het eten krijgen we vaak de verhalen. Bovendien heeft hij zich al ingeschreven voor twee proeflessen: Scheikunde en Drama. Van die twee vinden wij drama heel begrijpelijk voor iemand die het uiteindelijk wil gaan maken in Hollywood.

Maar als je het zo leuk hebt op school als onze dochter, kun je dat toch niet goed voor jezelf houden.

‘Weet je dat het Engels lokaal eigenlijk het leukste lokaal van school is?’

Wij denken dat hij gewoon naar hockey kan.

‘Dat wist ik allang.’

Maar het zal niet makkelijk worden.