MEEZINGEN

‘Daar lopen we toch maar mooi tussen,’ zegt mijn vrouw en ze pakt me bij mijn strak in het pak gestoken arm. En zo is het maar net. We zijn samen met premier Balkenende en zijn vrouw en de rest van het nieuwe kabinet aanwezig bij de enige echte Mattheuspassion in de Grote kerk van Naarden, feitelijk bij ons om de hoek. De eerste helft is net geweest en nu lopen we in drommen naar het nabijgelegen Arsenaal, waar een van de Fageltjes een sjiekig restaurant heeft, waar wij een lichte lunch zullen gebruiken. Ons tafeltje in de serre is een jaar geleden al gereserveerd door een dierbare vriendin aan wie we ook deze uitnodiging te danken hebben. Aan de kassa zijn geen kaartjes te krijgen. Ik weet niet of het echt verstandig is om twee glaasjes wijn bij de lunch te gebruiken, maar ze smaken wel.

Net als voor de premier, had het voor mij heel eerlijk gezegd niet echt gehoeven. We hadden ook wel wat anders te doen. Maar net als mevrouw Balkenende had mijn vrouw er wel zin in. En daarom lopen wij er dus mooi tussen.

Nou moet ik zeggen dat de eerste helft mij niet is tegengevallen. De tekst had natuurlijk niet veel verrassingen, we weten hoe het afloopt en ook wie het gedaan heeft. Maar de leadzangers - een bas die Jezus speelde en een tenor die een overtuigende evangelist neerzette - en de band deden hun uiterste best. Wij zaten in een zijbeuk van de Grote Kerk en hadden zo een fraai uitzicht op de zeer inspirerende dirigent. Tot mijn eigen verbazing kon ik een paar deuntjes, eh.. koralen, mee neuriën, hoewel dat in die omgeving niet de bedoeling bleek. Nooit geweten dat de liedjes uit de Mattheuspassion door het jaar heen ook gebruikt werden als psalmen. Waarschijnlijk ben ik daar te katholiek voor.

De lunch vliegt om van de gezelligheid en daarna kuieren we weer met zijn allen terug naar de kerk. Ik verbaas me nog over het feit dat een dorp als Naarden zo’n joekel van een kerk heeft. Godvruchtig dorpje blijkbaar. Op het grote plein voor de kerk is het in een stralend zonnetje een gezelligheid als op een bruiloft, hoewel dat misschien een oneerbiedige vergelijking is op deze Goede Vrijdag. Jan-Peter schudt links en rechts wat mensen de hand en ik kom ook een paar bekenden tegen. Mijn vrouw staat naast me, maar zij van Balkenende heeft een eigen gespreksgroepje. Protocol zeker. Kleerkastbrede types met oortelefoons waken over onze veiligheid.

De tweede helft duurt langer dan de eerste lijkt het wel en nu wordt ook duidelijk waarom de kussentjes bij de ingang zo’n gretige aftrek vonden. De keiharde stoeltjes compenseren de glaasjes witte wijn ruimschoots.

Na afloop letten we goed op waar de camera’s staan.

’s Avonds samen op de bank voor het Journaal, kijken of we in beeld komen.

En dan blijkt dat de redactie van het Journaal, die jarenlang braaf verslag heeft gedaan van het evenement in de Grote Kerk, besloten heeft om het dit jaar eens helemaal anders te doen.

Opeens blijken overal in het land allerlei soorten Mattheuspassionen te worden opgevoerd. We krijgen beelden te zien van een meezing-versie. Een méézing-versie!

En ik mocht niet eens mee-néuriën.