MODERN ONDERWIJS

'En we hadden ons allemaal nog wel zo verheugd op huiswerk,' monkelt mijn zoon onderweg van school naar huis. Ik kijk hem eens schuins van opzij aan, maar er is geen spoor van ironie op zijn gezicht te bekennen, hij is bloedserieus. De jongen zit nu al een paar weken in groep 5, wat wij vroeger de derde klas noemden, en in groep vijf krijg je huiswerk. Niet meteen na de grote vakantie, eerst een paar weken wennen en dit jaar dus een paar weken en nog een week. De inkt van het kopieerapparaat is namelijk op, dus juf kan de opgaven niet kopiëren. Een hevige teleurstelling voor de hele klas. Alsof je pas serieus genomen wordt als je huiswerk krijgt en maakt.

Ik zeg niks. Ik doe heel erg mijn best om met mijn tijd mee te gaan, maar niemand kan van mij verwachten dat ik het enthousiasme van mijn zoon over huiswerk deel. Het is misschien wel een hele tijd geleden dat ik zelf op school zat, maar ik ben niets vergeten en zeker het huiswerk niet. Ja, toen ik nog op school zat, toen vergat ik het wel eens, vooruit, misschien wel vaker dan eens, maar tot op de dag van vandaag herinner ik me die loden last op mijn schouders. Ik weet niet meer hoe vaak mijn schriftje tevergeefs werd gecontroleerd, maar ik weet bijna zeker dat ik niet zo'n mooi schriftje had als onze zoon. Zijn moeder heeft een Ajax-klapper voor hem gekocht. Het was nog bijna een Fijenoord-klapper geworden, zei ze, maar dat was een geintje. Ik herinner me ook niet dat wij al huiswerk hadden in de derde klas, het lijkt me eerlijk gezegd stug, maar het is heel wel mogelijk dat ik dat verdrongen heb. Gelukkig doet de menselijke geest dat vaak met trauma's.

Maar, zoals gezegd, ik zeg niks. Het is niet aan mij om kritiek te hebben op de moderne onderwijsmethoden, ook al ben ik zelf de zoon van een ouderwets schoolhoofd en heb ik er dus ook een beetje verstand van. En ik permitteer mij al helemaal geen kritiek op de juf van mijn zoon. Een juf die het voor elkaar krijgt om een hele klas teleurgesteld te laten zijn omdat ze een weekje later met huiswerk mogen beginnen, verdient ons diepe respect. Zeker in het geval van deze klas. Ik had al zo'n beetje een vermoeden dat het dit jaar allemaal anders zou gaan toen ik de klas binnenkwam na de grote vakantie. De klas was niet ingedeeld in van die nieuwerwetse groepjes tafeltjes, zoals tegenwoordig gebruikelijk, maar in rijen van twee tafeltjes aan elkaar. Misschien dat ik toen heel even een wenkbrauw heb opgetrokken, mede namens mijn vader zaliger, maar ook toen heb ik niets gezegd.

'Kop op, jongen,' hoor ik mijn schijnheilige andere ik tegen mijn zoon zeggen, 'juf heeft volgende week vast een lekkere extra portie huiswerk voor jullie.'