NAAR AMERIKA

Vorig jaar om deze tijd was mijn vrouw in Australië, op bezoek bij die vriendin-die-nooit-had-mogen-vertrekken. Wij, het thuisfront, hebben ons toen heel kranig gedragen, zoals iedereen weet, maar we hebben toch ook wel aangegeven dat ze daar wat ons betreft geen gewoonte van hoeft te maken. We kunnen haar gewoon niet zo goed zo lang missen. Maar helaas heeft ze het daar erg naar haar zin gehad en bovendien wil de liefde tussen de twee dikke vriendinnen maar niet overgaan. Ze e-mailen elkaar vrijwel dagelijks en als het hen te veel wordt grijpen ze ook nog wel eens naar de telefoon. Eigenlijk net alsof ze nog aan de overkant van de straat woont. Zij is inmiddels ook hier op visite geweest, maar dat is toch alweer een half jaar geleden. Gelukkig moet haar man, die natuurlijk ook nooit had mogen vertrekken, maar wiens schuld het eigenlijk is omdat ze voor zijn werk zijn vertrokken, nog regelmatig in Nederland zijn en die komt dan steevast bij ons langs. Wat hem natuurlijk ook geraden is, maar wat bovendien heel gezellig is. Op de terugweg naar huis is zijn koffer een paar kilo zwaarder omdat hij dan een stapel Margrieten moet meenemen. En zo houden we elkaar op de hoogte en houden we dat bijzondere contact warm. Maar het is niet genoeg: mijn vrouw wil weer gaan.

Maar dat zal niet gaan. Aan mijn dochter en mij ligt dat niet: wij volgen onze moeder en echtgenote naar het andere eind van de wereld ook al hebben we daar respectievelijk qua verloving niks meer te zoeken en zitten we niet te wachten om een etmaal opgevouwen in een vliegtuig te zitten. Maar onze zoon stelt zich weigerachtig op. De jongen heeft in een documentaire over Australië gezien dat daar dodelijke spinnen leven en heeft zich toen heilig voorgenomen om nooit naar dat land toe te gaan. Ook al denkt hij qua verloving nog wel steeds dat hij daar wat te zoeken heeft. Hij kan er ook niet mee akkoord gaan dat zijn zus en mamma alleen gaan, want spinnen maken geen onderscheid tussen jongens en meisjes. En dan kan de vader van zijn Australische verloofde wel beweren dat de spinnen banger zijn voor mensen dan andersom, als ze nog ooit wil trouwen, moet ze toch echt deze kant uit komen.

Maar inmiddels heeft het lot een onverwachte wending genomen. Zij had het vanuit Australië al aangekondigd en hij is op zijn laatste zakenreis de details komen vertellen: ze gaan weer verhuizen. Naar Amerika!

Voor mijn dochter en mij maakt dat niet veel uit. Wij volgens onze moeder en echtgenote ook de andere kant op. Maar voor de zoon maakt dat een wereld van verschil. In Amerika zijn namelijk geen spinnen, maar wel cowboys en indianen. Bovendien hebben ze daar Disneyland uitgevonden.

Wij wachten even totdat ze goed en wel verhuisd zijn en dan komen we. Met z'n allen!