NEGEN

Je kunt het de kinderen zelf niet kwalijk nemen. Als ik zulke domme ouders had als mijn dochter, zou ik er ook dankbaar gebruik van maken. Zojuist hebben we de feestweek rond haar negende verjaardag afgesloten. Ik kan mij niet heugen dat wij er ooit in geslaagd zijn een kinderverjaardag op één dag te vieren. Altijd was er wel een tante, een oma of een hele schoolklas die op de dag zelf niet kon en waarvoor dan weer apart iets gefeest moest worden. Maar binnen twee dagen konden wij tot nu toe de feestelijkheden toch wel afronden. Dit jaar waren het er drie.

'Maar wel allemaal even leuk en gezellig,' geeft mijn dochter grif toe. Het kind kan spinnen als een poes die zich ingraaft op je schoot, zodat je als ouder ook nog een beetje eer hebt van je verwennerij.

Het begon met een kinderpartijtje dat een paar weken geleden al gevierd moest worden. De knutseljuf van school, bij wie ze dat wilde vieren, verhuisde haar atelier, vandaar. Tja, koekhappen in de tuin is niet meer van deze leeftijd. Omdat de dag zelf midden in de week viel, kwamen de tantes natuurlijk in het weekend. Vandaag was dan de verjaardag zelf en dat hebben we in huiselijke kring vanmorgen heel vroeg gevierd. Ik had vannacht al ballonnen opgeblazen en er was een primeur: confetti en feesttoeters. We proberen het voor onze zoon ook een beetje leuk te houden, hoewel we die niet horen klagen. Die is plannen aan het maken voor zijn eigen verjaardagsfestival, over een paar maanden. 'Allemaal even leuk en gezellig,' verzucht het feestbiggetje van achter haar glas melk.

Negen jaar is ze geworden, mijn dochter. Volgend jaar tiener. Ze wil al vaak niet meer hand in hand lopen, zeker niet vlak bij school, maar ze vindt het soms nog wel leuk om 's avonds op mijn rug naar bed te worden gedragen. We voeren al echte gesprekken maar kunnen ook nog heerlijk giebelen. Ze blijft nog gewoon een jaar op ballet, ook al is die lieve juf er mee gestopt en ze gaat komend seizoen warempel proberen competitie-tennis te spelen. Ze is onze oudste en ze doet alles het eerste. We zijn trots op de vastberadenheid waarmee ze dat doet en de eigen manier die ze ontwikkelt.

Ze heeft van ons en Blanco voor haar verjaardag een prachtige nieuwe fiets en een haarborstel gekregen. De fiets kreeg ze omdat ze ons zo langzamerhand niet meer kon bijhouden op haar kinderfietsje als we zondags er op uit gingen. Haar knietjes stootten onderwijl steeds tegen haar kin. De fraaie haarborstel kreeg ze van mamma 'omdat ieder zijn eigen borstel hygiënischer is' en omdat die vindt dat ze langzamerhand zelf haar haren moet borstelen. Onzin natuurlijk, ze fietst komend schooljaar ook nog niet alleen naar school op haar nieuwe fiets.