NEW YORK, NEW YORK

Dat mijn vrouw en ik eigenlijk van eenvoudige komaf zijn, is bij ons thuis nauwelijks meer te merken. Hoewel behoorlijk katholiek van huis uit, mag ik graag calvinistisch en schijnheilig opmerken dat het ons eigenlijk veel te goed gaat. Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik het best leuk als mijn zuur verdiende geld flink door mijn gezin rolt. Ik weet en zie graag waar ik het voor doe. Hoewel ik daarvoor ook alleen maar even in mijn garage naar mijn klassieke auto hoef te kijken, waarvan ik toch echt moeilijk kan volhouden dat ik hem voor mijn dierbaren heb aangeschaft.

Deze herfstvakantie zijn we met z’n allen een lang weekend naar New York geweest. Even het Frank Sinatra-gevoel tanken. If we can make it there, we can make it everywhere.

Hoe we daar zo bij kwamen, kunnen we met enige moeite ook uitleggen. Mijn dochter is net naar middelbare school, toch het begin van het echte leven en dan mag ze een bijzondere reisbestemming uitzoeken. Tja. Zo ongeveer. Overigens weten we ook al waar we volgend jaar naar toe gaan: naar Hollywood. Dan mag onze zoon het namelijk zeggen en omdat die later toch een beroemd acteur of regisseur wordt, wil hij dan vast in het filmcentrum van de wereld rondkijken en misschien al hier en daar een visitekaartje achterlaten of mogelijk zelfs een auditie doen. Zijn zus heeft haar beroepskeuze nog niet gemaakt, die houdt alle opties nog open en heeft haar keuze voor een bestemming voornamelijk gebaseerd op een van haar grootste hobby’s: shoppen. En het kostte haar opvallend weinig moeite om haar moeder achter dat plan te krijgen.

Ikzelf ben gek op Amerikaanse muziek en Amerikaanse auto’s, maar heb mijn sterke bedenkingen over de sheriff-rol die het land in de wereld meent te moeten spelen. Ik erger me bovendien te pletter aan de onbeschofte grensprocedures, terwijl aan de andere kant aan de gemiddelde dagelijkse Amerikaan niets mankeert. Nogal dubbel dus. Ik kwam er al voordat ik getrouwd was en toen ik voor het eerst met mijn vrouw boven op het Empire State Buiding stond, bleken we hetzelfde gevoel te hebben. Soort zoekt soort. Toen zagen we overigens nog de twin towers van het World Trade Center liggen.

Shoppen dus. En gemakshalve nemen we dan ook maar een hotel om de hoek van Fifth Avenue, zodat we niet te veel energie verspelen in de aanlooproute. Mijn zoon en mij is te verstaan gegeven dat we gaan shoppen tot we droppen en dat wij daarover niet moeten gaan zeuren. Alsof de jongen zou gaan zeuren in een land waar elk restaurant hamburgers op het menu heeft staan. We sjokken braaf achteraan, zorgen dat we niets te kort komen en als het ons allemaal te gortig wordt, duiken we een spelcomputerwinkel binnen en spelen een hele ochtend Tiger Woods op een spelcomputer. We klimmen het Empire State Building op, varen met de gratis pont naar Staten Island om vlak langs het Vrijheidsbeeld te komen, raken onder de indruk bij Ground Zero. Mama ekstert bij Tiffany’s en de dochter shopt zich up to date bij Abercrombie & Fitch.

Het kost een paar centen, zo’n uitstapje, maar we komen rijker thuis dan we gingen want tussen de luxe door hebben we toch weer een stukje van de wereld gezien.