NOG 22 NACHTJES SLAPEN

‘Goedemorgen schat, heb je lekker geslapen?’

Mijn dochter is wakker aan het worden en ik zit op de rand van haar bed. Dat is niet gebruikelijk, want normaal gesproken worden de kinderen door mijn vrouw als levende wekker op mij afgestuurd omdat de ervaring haar heeft geleerd dat er zo de kleinste kans is dat ik met het verkeerde been uit bed stap. Het is niet fraai, ik weet het, maar ik zeg maar eerlijk hoe het is. Zij lagen gisteren laat in bed en ik moet vanmorgen vroeg op en omdat ik geen zin heb om straks een afscheidskus tussen de tandpasta of de melksnor te geven, steel ik dit moment. Hierna ga ik een kanon afschieten naast het bed van haar broer, die wordt altijd wat minder makkelijk wakker.

Twee warme armpjes komen onder het dekbed vandaan en ik krijg een slaperige ochtendknuffel: ’Mmm.’

Wij hebben ’s ochtends niet veel tekst, maar de dag kon slechter beginnen.

‘Papa, nog 22 nachtjes slapen.’

Ik weet het en ik krijg trouwens ook niet de kans om het te vergeten, dan is ze jarig. Ze wordt acht en ik zal het niet zeggen, maar ik zal het zeker een beetje weemoedig denken: wat gaat het toch verschrikkelijk snel.

‘En ik mag maar tien kinderen voor mijn feestje uitnodigen.’

Hiermee verklaren we deze doordeweekse dag met al zijn zorgen officieel voor geopend. ’Maar dat is toch eigenlijk best wel veel?’

‘Jawel, maar ik kan niet zo goed kiezen.’

Dat is dan ook het moeilijkste wat er is, als je zeven bent. Als je al tien minuten kunt dubben over welk ijsje je zult nemen. Je moet eigenlijk iedereen uitnodigen op wiens verjaardag je zelf geweest bent, en iedereen op wiens verjaardag je nog uitgenodigd wil worden. Natuurlijk je allerbeste vrienden en vriendinnen en iedereen die verliefd op je is en vooral de verkering van je beste vriendin niet vergeten. Eigenlijk gewoon de hele klas dus, maar dat doen we niet meer. Nou mag ik aannemen dat mamma ook nog wel wat suggesties doet, dus ik ga me hier verder niet mee bemoeien. Haar broer heeft ook al voorgedaan hoe hij het probleem zou oplossen: gewoon de eerste tien jongens opnoemen die hem te binnen schieten, maar die heeft makkelijk praten, het duurt nog vier maanden voordat hij jarig is en hij kan dus nog een paar keer van gedachten veranderen. Tegen die tijd leggen we hem dan ook wel uit dat hij maar negen jongens mag uitnodigen. ’s Avonds blijkt het probleem tegen alle verwachting in al opgelost: de voorlopig definitieve lijst is samengesteld. Ik zie dat in elk geval twee jongensharten gebroken zullen worden, het zijn allemaal meisjes. Maar ik bemoei me er nog een keer niet mee.

Mijn vrouw wel: ‘We twijfelen nog over één meisje.’

’Ik niet hoor, mama, ik weet het zeker.’

Kiezen wordt blijkbaar makkelijker als je bijna acht bent.