OFENING BAART KUNST

Mijn zoon geeft zijn eerste concert.

'Hoelang gaat dat eigenlijk duren?' vraagt zijn lieve zusje. Mijn vrouw en ik struikelen over elkaar om haar uit te leggen dat ze heel gauw haar mond moet houden, want dat wij als gezin jaar in jaar uit naar haar balletvoorstellingen zijn gegaan. En dat we daar ook nooit een punt van hebben gemaakt. Nee, laten we het anders formuleren: dat we dat met plezier en belangstelling deden. Vaak nemen we nog vrienden en bekenden mee.

Dat zal bij de eerste recital van onze zoon niet gaan. De pianojuf heeft gezegd dat alleen pappa, mamma en eventueel een zusje mee mogen, omdat de smaakvolle gelegenheid waar het concert plaatsvindt geen opa's en oma's aankan. En als juf dat zegt, gaan wij niemand binnensmokkelen, want juf is nogal streng.

'Vind je dat Pappa? Nou dat vind ik helemaal niet. Juf en ik begrijpen elkaar heel goed. Bijvoorbeeld als je een melodietje heel leuk vindt, ga je vanzelf sneller spelen. Wij vinden ook hetzelfde leuk.'

O, nou, prima dan! Ik ben een paar keer mee geweest naar les - meegestuurd eigenlijk omdat ik binnen ons gezin verhoudingsgewijs nog het meeste verstand heb van muziek en daarom nog wel nuttig kan zijn bij het huiswerk - en dan vond ik wel dat ze hem nogal op de vingers keek. En ook in zijn schriftje staan strenge teksten: 'Om goed te leren pianospelen moet ik elke dag oefenen.' 'Elke dag 5 minuten noten lezen!'

Maar misschien komt het ook wel van de leesbril, daar ga je vanzelf streng van kijken. Want als ik haar daar op het podium zie zitten, anderhalve meter achter haar leerlingen, die één voor één hun stuk spelen, als ze die bril niet opheeft, dan zie ik het ook, ze is helemaal niet streng, ze is lief. Dat moet ook wel haast, want anders had ze dat pubermeisje niet tot die vlekkeloze vertolking van het thema van Lovestory gekregen en die slungelige gymnasiast tot een klaterende sonate. Mij dunkt dat wij geen betere juf voor onze zoon hadden kunnen vinden. Thuis moeten we nog wel vaak de kookwekker inschakelen om hem te laten oefenen, maar de laatste tijd speelt hij nog wel eens spontaan een moppie en dan zingt hij er ook nog bij.

Vanmiddag, met publiek, vertolkt hij 'Het Indiaantje' van de gekende componist James Bastien. Een vrij gecompliceerd stuk waar het vooral belangrijk is om in de maat te blijven. Hij speelt het geheel onverveerd en foutloos. Ik knijp mijn vrouw eens flink, maar ik hou het verder droog. Helaas mislukt de foto van zijn eerste optreden omdat ik me niet wil staan aanstellen in het gangpad en de jongen niet uit zijn concentratie wil brengen met een flits.

'Nou, ik was heel erg trots op je,' zegt het lieve zusje als we naar de auto lopen.

Ze haalt ons de woorden uit de mond.