OP TV

Omdat mijn vrouw bij de televisie werkt, gingen wij weer eens naar een televisie-opname kijken. Mijn vrouw is eigenlijk van de financiële kant, maar ze geeft haar collega’s van de praktijk en de studiovloer graag blijk van belangstelling. En de kinderen en ik gaan mee voor de foto, in het publiek zitten; wij komen graag in beeld.

Deze keer een bijzondere gelegenheid: de duizendste aflevering van ‘Man Bijt Hond’. Live uitzending vanuit een circustent in Zeist. Wij hadden er zin in!

Het begon al goed, we gaven een collega van mijn vrouw, die bij ons in de buurt woont, een lift naar Zeist. Konden we ons al meteen goed gedragen. Netjes een hand geven, aankijken en ‘dag’ zeggen, precies zoals mijn vrouw het graag heeft. En natuurlijk toch een paar goeie grappen gemaakt. Onder het te hard rijden. Zij was namelijk pas in ‘Lingo’ geweest, zij komt blijkbaar ook graag in beeld. Mijn dochter en ik hadden thuis achter de tv élke vraag goed in dat spelletje!

Enfin heel gezellig ritje en veel te snel in Zeist aangekomen.

Daar opgevangen door leuke jongens en meisjes van de televisie. Leuke jongen om op onze jassen te passen, leuk meisje deelde forse stukken gebak uit. We hadden geen geweldige zitplaatsen, dat viel wat tegen, maar we zaten weer wel tussen bijzondere mensen en dat viel dus weer mee, want daar zaten we goed qua camera-aandacht en in-beeld-kom-kans.

Dat tv-programma gaat namelijk over bijzondere mensen, om het maar eens zo uit te drukken. Het is een veelbekeken programma en wij hebben het thuis ook vaak opstaan. Maar we hebben ook vaak een tekenfilm of een soap opstaan of we zijn gewoon nog aan het eten.

Omdat het feest was, de duizendste uitzending, duurde het 1 uur. We hebben ons geen moment verveeld. Wij zouden van tevoren nooit geloofd hebben dat er zo veel, eh... opvallende mensen los in het land rondlopen.

We zaten inderdaad in de goede hoek. De collega die met ons meegereden was en haar man, die rechtstreeks vanuit zijn werk was gekomen, zaten naast ons en die kwamen zelfs achterlijk vaak in beeld. Maar ons gezin heeft het zeker niet slecht gedaan. Mijn vrouw een paar keer goed in beeld, ik één keer, wij samen nog een paar keer en de kinderen ook. Het gaat misschien te ver om te zeggen dat de camera verliefd op ons was, maar het scheelde niet veel.

U heeft ons vast gezien. En gehoord. Mijn zoon klonk een paar keer boven de menigte uit met zijn hoge stemmetje, toen het publiek iets mocht roepen tegen de verslaggever op locatie; dat is ergens anders.

Jammer alleen, vond mijn vrouw, dat de jongen op het einde zo uitbundig zwaaiend in beeld was. Daar hebben we zo langzamerhand toch genoeg ervaring voor, vindt ze.

Och…. Heeft u het gezien? Ik vond het wel spontaan overkomen.

Het wachten is slechts op de volgende uitnodiging.