OPPASSEN

Onze nieuwe buren hebben enige tijd geleden een baby’tje gekregen. Omdat er in het begin vanzelfsprekend veel ouders, schoonouders, andere familie en vrienden rond hun huis gesignaleerd werden, hielden wij ons aanvankelijk een beetje op de achtergrond. Natuurlijk hebben wij meteen een fraaie beer bezorgd om van ons medeleven blijk te geven, maar verder wachten wij even een mooie gelegenheid af. De buren moest namelijk wel in een vroeg stadium duidelijk worden gemaakt dat ze naast een prima stel babysitters waren komen wonen. En dan bedoel ik niet mijn vrouw, hoewel die voor iemand van onze leeftijd een verontrustende belangstelling voor baby’tjes aan de dag legt; jeugdsentiment naar ik moet aannemen.

Bij de eerste beste gelegenheid, we waren tegelijkertijd in onze tuinen bezig, heb ik de nieuwe buurman er op aangesproken. Uitgelegd dat hij een vriendelijke en normale verstandhouding tussen buren kon schudden, als hij met buitenstraatse opvang ging werken. Meteen duidelijk gemaakt dat wij onze kinderen niet verwennen en dat we hen de waarde van het geld proberen bij te brengen door ze klusjes te laten doen, zoals bijvoorbeeld babysitten. Dit alles in uiterst vriendelijke bewoordingen, natuurlijk.

De boodschap is helder overgekomen, want van de week stond de buurman voor de deur. Hij en zijn vrouw hadden over drie weken een avondje uit gepland en misschien kon onze dochter een dezer dagen eens komen kennismaken. In tweeërlei opzicht schattig. Het kind moet inmiddels ruim een half jaar oud zijn en haar ouders zijn nu pas aan de langdurige voorbereiding bezig voor hun eerste avondje alleen uit. Nog wel heel wat sneller dan bij ons. Wij vonden eigenlijk dat onze kinderen liefst moesten kunnen lopen, lezen, schrijven en zelfstandig telefoneren voor noodgevallen, voordat we weg durfden, maar dat is waarschijnlijk niet gebruikelijk. Grappig ook dat onze dochter – een en al verantwoordelijkheidsgevoel en plichtsbesef - op een soort sollicitatiegesprek moest komen. Stuitend discriminerend overigens wat de zoon betreft, die niet alleen ook heel leuk en verantwoordelijk met kinderen kan omgaan, maar bovendien het geld altijd heel goed kan gebruiken. De uitleg van mijn vrouw, dat de meeste ouders nou eenmaal liever een meisje hebben als oppas, ondanks de moderne tijden, heeft hij niet geaccepteerd. En terecht.

Om de kou een beetje uit de lucht te halen heb ik de anekdote verteld hoe dat vroeger bij ons ging. Mijn jongste zus en ik vochten ook steeds over wie er bij de buren mocht babysitten. Jongen of meisje maakte onze buren blijkbaar niet uit. Mijn zus en ik hadden een regeling dat ik – tegen betaling - mocht oppassen in haar plaats als zij weer eens een opstel voor school nodig had, dat ik dan voor haar schreef. Of mijn ouders van die regeling wisten, kan ik me niet meer herinneren. Ik kan me nu bijna niet meer voorstellen dat ze er mee akkoord gingen dat ik de opstellen schreef voor mijn zussen en al helemaal niet dat ik me er indirect voor liet betalen. Ikzelf beschouw dit nog steeds als het begin van mijn broodschrijverscarrière.

De jongen vindt het een belachelijk verhaal. Dat je een onbetaalde klus doet om een betaalde klus te mogen doen, wil er bij hem niet in. We zullen zien, hij kan zelf namelijk niet alleen leuk met kinderen omgaan maar ook erg leuk schrijven.

Ze zijn ruim twee uur bij de buren geweest, mijn vrouw en dochter. Laatstgenoemde heeft op proef de fles gegeven en de buren hebben gewezen waar alles ligt.

Ze zijn geslaagd voor het oppastoelatingsexamen, maar ik geloof dat mijn dochter het geld zelf mag houden.