OUD EN LIEF

Ik zie het wel, maar ik zeg niks. Waarschijnlijk om even lekker op te schieten is mijn vrouw alvast de lange haren van mijn dochter aan het borstelen. Maar dat is natuurlijk helemaal niet de bedoeling. Er zijn in dit huishouden een paar onvervreemdbare rechten van de man, vroeger ook wel het hoofd van het gezin genoemd. Een daarvan is zeker de afstandsbediening van de televisie en een ander is het recht en de plicht om het haar van mijn dochter te borstelen - mét bijbehorend praatje. Gelukkig denkt mijn dochter daar precies hetzelfde over.

'Ik heb eigenlijk liever dat pappa dat doet mamma.'

Zo, die zit, híer met die borstel!

'Ja, want ik vind mamma natuurlijk ook heel lief maar jij kan het net ietsje beter.'

'Ja, ja, jij weet wel hoe je je oude vader moet inpakken.'

'Wat bedoel je pappa?'

'Nou, ik zeg wel eens tegen mamma: die dochter van ons, die is zo lief, dat geloof je bijna niet. Behalve tegen je broertje natuurlijk. Maar dan zegt mamma altijd: jawel hoor, ze is echt zo lief.'

'Ja, dat is ook zo,' zegt het liefje zelf, 'maar jij bent ook heel lief hoor.'

'Dat weet ik,' zeg ik heel eerlijk, 'maar ik ben ook oud. Vind je pappa niet heel oud?'

Ik ben namelijk weer bijna jarig en dan barst de midlifecrisis, die al een jaar of tien sluimert, meestal in volle hevigheid los. En nu mijn dochter en ik toch even lekker tegen elkaar aan het slijmen zijn, kan ik misschien van de gelegenheid gebruik maken. Want ik heb per ongeluk de prachtige tekening gezien die ze voor mijn verjaardag aan het maken is. Onderin heeft ze een schaalverdeling gemaakt van 1 tot 100 en daarop mijn nieuwe leeftijd aangegeven met een rood vuurwerkje. Heel confronterend.

'Welnéé pappa, je bent helemáál niet oud. Want je ziet er ook helemaal niet oud uit. Opa is oud.'

Dat is misschien geen gelukkig voorbeeld, maar ik snap wat ze probeert te zeggen.

'Ze meent dat ook nog,' legt mijn vrouw uit als ik haar vertel van ons gesprek. 'Voor haar ben je ook helemaal nog niet oud. Je bent gewoon haar vader. En voor mij, ach schat, ik hou gewoon van je zoals je bent. Maar misschien wordt het wel eens tijd voor een kleurspoeling. En we gaan nu ook echt wat aan dat oude mannen-buikje doen.'

Was dat nou nodig? Dit weekend verwachten we een paar vrienden en familie en dan zullen wel weer herinneringen uit de goeie ouwe tijd worden opgehaald. Maandag zal er dan een borrel zijn op de zaak met collega's en ook dan zullen de goede grappen over mijn leeftijd niet van de lucht zijn. Daar is op gerekend en daar zal ik me manmoedig door heen slaan. Maar mag ik me dan in mijn eigen gezin misschien heel even koesteren in de illusie van mijn dochter?

Blijkbaar niet. Het zit haar zeker toch dwars van dat borstelen.