PIZZA

Eind mei gaat mijn dochter met de hele groep vijf naar prehistorisch kamp. Slapen in het hooi - één nachtje - prehistorische dingen maken en prehistorisch eten. Terug naar de natuur, levend geschiedenisonderwijs, ik moet het me nog allemaal precies laten uitleggen voordat ze vertrekken, maar zo ongeveer. Dat geeft helemaal niet, dan leg je zo'n kind daarna een halve dag in een heet bad te weken en dan ruik je er al niks meer van.

De voorbereidingen, binnen en buiten de klas, zijn in volle gang. Opeens blijkt namelijk dat mijn vrouw is uitgeloot om als begeleidend ouder mee te gaan. Ik had helemaal niet overwogen dat een dergelijke expeditie met mijn dochter zou kunnen vertrekken zónder mijn vrouw, maar dat blijkt heel goed mogelijk geweest te zijn, er is geloot. Heel wat ouders zouden namelijk ook het liefst zelf met hun kind meegaan. Gewoon geluk dat ze mee mag. Dochter blij, vrouw blij.

Mijn zoon en ik kijken elkaar eens aan. Wij willen best geloven dat het heel leerzaam is zo'n kamp en iedereen die geweest is, schijnt het ook reuzeleuk gehad te hebben. Ze doen het op hun school namelijk elk jaar. Volgend jaar is hij dus ook gewoon aan de beurt, maar nu even niet.

'Als de meiden naar prehistorisch kamp zijn,' zegt hij zonder horten of stoten, wat betekent dat hij er in zijn hoofd al even op heeft zitten broeden, 'zullen wij dan een pizza laten komen?'

Vertederd en ontroerd kijk ik naar mijn zoon. Dit is onze eerste echte alleen-mannen-afspraak. Met een pizza van de pizza-koerier en een blikje bier en een blikje fris op de bank naar een nieuwe aflevering van 'Skippy' op televisie kijken, de prehistorische Australische kangaroe-serie, die voor de 23ste keer wordt herhaald, deze keer op Ketnet. Geluk is soms heel gewoon.

Alleen wil het toeval dat ik gisteren zelf pizza's heb gebakken. Heel lekker al zeg ik het zelf. Eén met tonijn, salami en kaas en tomatensaus uit een potje voor de kinderen en één met de rest van het potje en mozzarella, parmaham en rucola met een toefje dille voor de grote mensen. De ham en de rucola niet meebakken, natuurlijk. En eigenlijk met parmezaanse kaas, maar die hadden we niet dus hebben de kinderen gewoon een stuk van onze eigen Huizer kaas geraspt. Ondertussen haalde ik nog flink mijn duim open aan het blikje tonijn. Wat was er eigenlijk mis met die pizza? Toen ik gisteren naar een complimentje hengelde, zei iedereen dat het zo lekker was.

'Ik verzon dat pas gisteren pappa, nadat jij zelf zo'n lekkere pizza had gemaakt. Maar zo een die gebracht wordt, is ook lekker en dan hoef jij niets te doen.'

Daar kletst hij zich op het nippertje uit. Dat kan dus alsnog heel gezellig worden.