POMPOENSOEP

Normaal gesproken doe ik bij ons thuis de boodschappen. Dat geeft niks als je daar maar goede afspraken over maakt en dat is ons na stevige onderhandelingen gelukt. Het is geven en nemen. Het staat voor een zelfstandig man niet erg stoer om met een briefje de supermarkt te worden ingestuurd, maar daar staat tegenover dat ik zonder briefje niet met alle boodschappen thuiskom of, wat misschien nog wel erger is, met de verkeerde. Te weinig vitaminen en te veel chips.

Ik ga dus met een briefje, maar eis wel inspraak. Om te beginnen weiger ik om kriskras door zo'n winkel te struinen omdat het boodschappenlijstje kriskras is ingevuld. Als eerst de groente komt, dan de zuivel en laatst de diepvries dan wil ik dat het in die volgorde op het briefje staat. Ook al betekent zulks dat de aardbeien geplet worden onder de zware melkpakken. Ik heb daar de mensen van de winkel overigens al eens op aangesproken, maar ik geloof dat ik toen een werkstudent/vakkenvuller te pakken had, want het heeft niks opgeleverd. Vervolgens wil ik dat het lijstje iets aan de verbeelding overlaat. Als er staat 'sla' dan weet ik zelf wel dat er ook zonnebloempitten en spekjes bij horen, dat hoef ik dan niet te lezen. Tevens kan ik zelf in de gaten houden of de ingrediënten voor de dressing in voldoende mate in huis zijn. Zo niet dan moet het allemaal halfvol. Bij de melk altijd naar onderen reiken, want daar staat de langste houdbaarheidsdatum.

Kijk, als je wat verantwoordelijkheid krijgt, heb je er vanzelf meer plezier in.

Ik neem graag een kind mee, vooral de dochter is erg goed in houdbaarheidsdata. We hebben eens een mevrouw een hele plank met blikjes afbak-croissants laten weghalen omdat ze bijna verlopen waren. De zoon gaat liever mee naar de slager in verband met het traditionele plakje grillworst, waarbij pappa zelf overigens steeds vaker wordt overgeslagen, maar dat geheel terzijde.

Gaandeweg zijn de lijstjes ook korter geworden. Dan staat er 'groente voor drie dagen' of ‘eten voor dinsdag en woensdag' en dan zoek ik het verder zelf uit. Oefening baart kunst en daar zal het aan liggen dat mijn vrouw van de week zo de mist in ging. Ze was zelf naar de ecologische tuinderij geweest en kwam thuis met een doe-het-zelf pakket voor pompoensoep.

Pómpóensóep!

Omdat de ingrediënten samen met het recept in zo'n leuk rieten tasje werden aangeboden. Alsof dat een reden is. Alsof dat niet twee macro-ideologische bruggen te ver is. Hoewel we voor straf geen toetje kregen en hoewel ik nog geprobeerd heb de soep op te leuken met Indische gehaktballetjes van de slager, heeft alleen mamma manmoedig haar bordje leeggegeten. Zelfs Blanco, die graag met de pot mee-eet en zelfs zijn neus niet ophaalt voor de allergoedkoopste blikjes van de onderste plank, was beledigd toen het hem werd aangeboden.

Voortaan doe ik weer gewoon de boodschappen.