PRETZELS Deel II

Ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien bij de Margriet. Maar ik moet even de post behandelen naar aanleiding van mijn oproep een groot aantal weken geleden. Dat ging over pretzels, of u nog een recept had. Ik kom daarbij wel een beetje op het terrein van de culinaire redactie, ben ik bang. Maar ik moet het gras voor hun voeten wegmaaien omdat ik even moet uitleggen dat mijn zoon en ik niet eerder tijd hebben gehad om de post te behandelen en al helemaal niet persoonlijk. We hebben namelijk nogal wat werk gehad aan uw inzendingen van recepten.

Bijvoorbeeld alleen al het recept van Mirjam uit de VS (ahum, wij krijgen post van over de hele wereld). Inclusief de vele steunbetuigingen van mensen die het uitgeprobeerd hebben, drie pagina's, allemaal in het Engels. Moet allemaal vertaald worden. Wij weten namelijk bijvoorbeeld niet uit ons hoofd hoeveel 425 graden F is. Dat zou trouwens wel heel toevallig zijn als dat precies zo'n mooi getal Celsius zou worden als bij ons op de oven kan. We willen dit recept wel gaan uitproberen, want het is volgens Mirjam goed te doen met kinderen. Zodra het weer regent!

Ook het recept dat Adri ergens op internet heeft opgespeurd, heeft wat voeten in de aarde. We zijn nog niet naar de supermarkt geweest, maar het lijkt me stug dat ze daar Alpro Soja Drink Calcium hebben. Dat is mij dan in elk geval nooit opgevallen. En wat zou in hemelsnaam betekenen: de helft van het deeg sla je kapot? Vragen we na bij de culi's. Dit recept is wel lekker kort, nog geen halve pagina.

Zo makkelijk kom ik niet weg bij Willy. Die waarschuwt zelfs dat ik een hele klus zal krijgen aan haar recept. Het is duidelijk uit haar eigen schrift afkomstig en goed en helder opgeschreven, maar toch inderdaad razend ingewikkeld met stomende ovens op wisselende temperaturen, koken vooraf en inkepingen voor grof zout. Maar als ik pretzels wil, zal ik er aan moeten geloven, want daar laat Willy geen twijfel over bestaan: 'Dit is het recept.'

Ik begrijp trouwens niet waarom Willy de dames bij ons sterkte wenst. Haar recept gaat over 15 pretzels, dus de meiden krijgen er heus ook wel een. Of twee.

Ook Annelieke denkt aanspraken te kunnen maken op de lekkerste pretzels en ze heeft waarschijnlijk recht van spreken want zij is van eetcafé Pretzels, uit de contreien waar ik vandaan kom. Maar zij is het weer helemaal niet eens met Willy dat het moeilijk zou zijn. Integendeel: ‘Ideaal om samen met kinderen te maken, snel en gemakkelijk.' Handig dat Annelieke een plaatje meestuurt, want die typische lus is uit het blote hoofd toch nog ingewikkeld.

We gaan aan de slag, mijn zoon en ik en als het onverhoopt gaat lukken, maken we een fotootje en dat zet de culinaire redactie dan misschien wel op het internet of zo. Maar ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien.