PRIVÉ DOMEIN

Opeens willen ze met z’n allen mee naar een oude-auto-bijeenkomst. Ik aarzel hevig en word tussen van alles heen en weer geslingerd. De clubdagen met mijn Europese autovriendjes duren dit jaar een heel lang weekend, dat we anders met z’n vieren zouden hebben doorgebracht en omdat we elkaar toch al wat weinig zien de laatste tijd, is een extra en onverwacht dagje samen optrekken misschien best leuk. Aan de andere kant is de oude auto mijn laatste privédomein in dit gezin. Allang als kostenpost geaccepteerd omdat papa er nou eenmaal zo gek mee is en hobby’s mogen wat kosten. Als mama op zondagmiddag met een goed boek in de luie stoel in de tuin gaat liggen, de zoon weg sluipt naar zijn spelcomputer en de dochter weg kruipt met haar lijfblad, als dan de ruiten gaan trillen omdat papa de machtige motor heeft gestart en als de sonore brom langzaam wegsterft uit de straat, dan hebben wij het toppunt van een vandaag-doet-iedereen-lekker-waar-hij-zelf-zin-in-heeft-dag.

Natuurlijk gaan ze wel eens mee als ik de auto weer tevergeefs heb uitgestald op een concours d’élégance, kijken ze een beetje geamuseerd-meewarig toe hoe ik met poetsdoek en zeem in de weer ben en begrijpen ze net als ik niks van de beslissing van de jury.

Meerijden doen we liever niet. Om te beginnen is alles in zo’n oude auto vrij kwetsbaar en iedereen moet dus voortdurend overal met zijn of haar plakkerige handen afblijven. Verder is het ook wat betreft comfort een oude auto dus maakt hij ook van binnen veel kabaal en daarom lijkt het al snel alsof hij veel harder rijdt dan hij werkelijk doet; de instrumenten zijn ook niet helemaal te vertrouwen. En eigenlijk heeft mijn vrouw gezworen nooit meer een voet in deze auto te zetten toen we vorig jaar per ongeluk zo maar pardoes op het circuit van Zandvoort terecht kwamen omdat ik niet meer op tijd kon stoppen voor een marshall.

En nu willen ze opeens mee?

Als ik beloof niet als een gek te gaan rijden.

Ik beloof helemaal niks, maar misschien kan het geen kwaad. Tenslotte mag het ontluikend auto-enthousiasme van mijn zoon wel een beetje in goede banen geleid worden. De jongen heeft een kinderlijke voorkeur voor het merk Ferrari en dat willen wij in dit gezin natuurlijk liever niet.

Uiteindelijk gaan ze mee op de culturele dag. Ook dit jaar zal het hoogtepunt van het weekend op het circuit liggen, maar voor het cachet van de bijeenkomst gaan we daags daarvoor een beetje toeren door het land, stadswandeling maken, stukje rijden met een stroomtram.

Het gaat heel goed. Omdat we een bijdrage geleverd hebben aan de organisatie, rijden we achteraan om eventuele uitvallers op te vangen. Slecht één keer hoeven we te assisteren bij een Zwitser die zonder benzine komt te staan, maar mijn vrouw vindt het heel prettig dat we een functie in de stoet hebben en niet zomaar wat doelloos rondrijden. Hoewel ze geen plakkerige vingers heeft, zit ze wel overal aan en ze vindt dat ik echt iets moet zeggen van het knallende geluid uit de uitlaat van onze voorligger. Terwijl ik aan het vergenoegde gelaat van de chauffeur vóór me kan zien dat elke knal de bedoeling is.

Koffie met koek en warme chocola bij de stadswandeling, een heerlijke lunch in de langzame stoomtrein en in de auto ook nog zakjes snoep van de organisatie.

´Heel gezellig,´ meent mijn vrouw als we aan kop van de stoet rustig terugrijden.

´Voortaan ga ik met je mee als je naar een rally gaat, hoor papa´, kondigt mijn zoon aan.

´Ik had me er helemaal niks van voorgesteld, maar ik moet zeggen dat ik het best leuk vond,´ besluit mijn dochter de recensies.

Ho even! Er zijn nog genoeg andere dingen die we als gezin gezamenlijk kunnen doen.