RAPPORT

'Pappa, hoeveel geld kreeg jij vroeger voor een rapport.' Mijn zoon is op zoek naar de juiste premie voor zijn eigen schoolprestaties.

Dat weet ik niet meer. Ik denk niet dat ik iets kreeg voor rapporten toen ik zo oud was als hij, of misschien alleen van oma, en toen ik wat ouder werd, gaven mijn rapporten meestal geen aanleiding om de portemonnee te trekken.

'Eén gulden,' zeg ik, om de jongen toch een idee te geven.

Hij kijkt me ongelovig aan. 'Echt waar? En was jij daar blij mee?'

'Heel blij, want dat was vroeger, toen kon je nog veel meer kopen voor een gulden.'

'Ook een gameboy-spelletje?'

'Dat bestond toen nog niet, maar dat is wel heel erg duur.'

'Ik wil graag een gameboy-spelletje voor mijn rapport.'

Dat is geen verrassing; hij wil dat ook voor zijn verjaardag, voor Sinterklaas en voor elke andere gelegenheid waarbij wat te vergeven valt. Hij weet ook dat het de moeite loont om te blijven vragen en uit ervaring voelt hij op zijn klompjes aan dat zijn nieuwe gameboy-spelletje vlakbij is. Wij hebben geen principiële bezwaren tegen computerspelletjes en omdat hij er zo verschrikkelijk gek op is, mág het af en toe gewoon. Waarbij we ons realiseren dat we daarna voorlopig elk uurtje buiten spelen zwaar moeten bevechten.

Maar wat mijn echtgenote betreft niet zonder slag of stoot.

'Dat krijg je dan samen met je zus, want dat is veel te duur voor jou alleen. En dan moeten jullie er ook samen mee doen.'

'Dat wil ik helemaal niet,' stelt de dochter voorlopig, terwijl ze onderwijl haar kansen berekent.

'Dan moet jij meebetalen uit je spaarpot jongen.'

'Dat is goed,' zegt hij, om nog maar eens te demonstreren hoe hoog het hem zit met dat gameboy-spelletje. Zojuist verzette hij zich nog met hand en tand tegen het openbreken van zijn spaarvarken in het kader van de grote Euro-omwisseling. Dat hele gedoe met die Euro leek hem op voorhand trouwens een opzetje van de gezamenlijke banken om kleine jongetjes hun spaarcentjes afhandig te maken.

'En dat geldt natuurlijk ook voor jou, lieve schat.'

'Maar mamma, daar heb ik zeven jaar over gedaan om dat bij elkaar te sparen. En ik had toch ook een heel erg mooi rapport. Misschien nog wel een heel klein beetje mooier...'

'Je kunt natuurlijk ook een klein cadeautje vragen voor je rapport en het geld van het spaarvarken brengen we dan naar de bank, daar worden het dan vanzelf Euro's.'

Dan ben ik het ook kwijt, zie ik mijn dochter denken. Maar ze heeft nog een ijzer in het vuur.

'Maar mijn spaarvarkentje mag niet kapot.'

Daar trapt mijn vrouw niet in: 'Niet kapot, maar wel open en alles eruit.'

'Dan wil ik een Barbie.'

Zeker, mijn dochter moet nog veel leren over de waarde van dingen en het omgaan met geld, maar qua onderhandelingstechnieken is ze op niveau.