ROMANTISCH

Volgens mijn vrouw was het tien jaar geleden dat we voor het laatst met z’n tweeën, dus zonder de kinderen, een of twee dagen van huis waren. Ik kan me niet voorstellen dat de tijd zo snel gaat, maar de ervaring leert dat ze meestal gelijk heeft. Wat niet wegneemt dat - als het waar is – het in elk geval haar schuld is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren, hoewel het nu een jaar of vijf, hooguit zes geleden zal zijn, dat we alles geregeld hadden voor een romantisch weekend met z’n tweeën en dat we twee uur na vertrek weer bij mijn verbouwereerde zus, die zou oppassen, voor de deur stonden.

Dat ik wel heel snel het stuur omdraaide toen zij het opperde, doet nu even niet ter zake.

Dit keer was de behoefte om elkaar weer eens onder vier ogen van dichtbij te spreken sterker dan de heimwee vooraf. Dus we zijn op onze romantische bestemming aangekomen en ook het hele weekend gebleven.

En laat ik maar meteen bekennen: we hebben de kinderen geen moment gemist. Wel een keer of drie, vier gebeld, maar dat is bij ons niets bijzonders. Even lichte paniek toen we een voicemail kregen van onze zoon met het verzoek terug te bellen, maar dat bleek alleen te zijn om ons welterusten te wensen. Zo ouders, zo kinderen.

Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat zulke romantisch bedoelde weekendjes niet zonder risico zijn. Want hoe gaat dat in een gezin met twee werkende ouders en twee schoolgaande en sport- en balletgaande kinderen. Je spreekt elkaar eigenlijk alleen over de taakverdeling en de verkeersregels tijdens het gezinsspitsuur. En tegen de tijd dat de kinderen eindelijk naar bed zijn en je toe zou komen aan een goed gesprek, is er altijd wel een goede voetbalwedstrijd op de televisie of slaat de vermoeidheid toe van de lange dag of het glaasje wijn dat bedoeld was voor bij het goede gesprek. Wij hebben ons wel eens afgevraagd hoe andere mensen dat doen met dat goede glas wijn bij de open haard; in plaats van een goed gesprek, krijgen wij daar gewoon slaap van.

En als je al zo lang geen goed gesprek hebt gehad, volgens mijn vrouw dus al een jaar of tien niet, volgens mij aanzienlijk korter, dan loop je als echtpaar natuurlijk het risico dat je een goed gesprek verwart met alle dingen zeggen die je op je lever hebt.

Wij hebben het afgelopen weekend ontdekt wat we eigenlijk steeds hoopten en vermoedden: we zijn nog steeds een echtpaar. Ook als de bediening bij het diner een beetje traag is, hebben we tekst tegen elkaar, we kunnen nog steeds hartelijk lachen om elkaars flauwe grappen en we kunnen zelfs heel goed stil zijn tegen elkaar. En dan te bedenken dat we niet eens televisie hadden op onze hotelkamer! En ook van heel dichtbij bleken we nog niet op elkaar uitgekeken. Heel bijzonder dat je elkaar weer opnieuw ontdekt als je elkaar weer eens goed bekijkt. Haar nieuwe kapsel was mij eerlijk gezegd nog niet zo opgevallen. Opmerkelijk ook dat ik meteen na thuiskomst op zondagmiddag mee moest naar de sportclub.