RUZIE

'Jij hoeft helemaal niet zo onaardig te doen als je van je werk komt,' snottert mijn dochter.

'En jij moet nou eens een keer leren luisteren en niet altijd zo'n grote mond hebben. Ik heb al drie keer vriendelijk gevraagd of je je tanden wil gaan poetsen en je pyjama aan wil trekken. De vierde keer vraag ik het niet meer vriendelijk en de vijfde keer krijg je een pets op je billen. Het lijkt wel of je poep in je oren hebt.'

'Jij hebt zélf poe...'

'Voor jou geldt precies hetzelfde mannetje, je bent gewaarschuwd.'

'Maar wij doen helemaal niets en jij schreeuwt alleen maar.'

'Dat is het nou juist: jullie doen helemaal niets anders dan treuzelen en tuttebellen. En nou wil ik geen discussie en kletspraatjes meer, maar tandenpoetsen. Jij hier en jij daar!'

Het is een lange dag geweest, voor mij op het werk, voor hen op school en dan heb ik mijn vrouw nog niet eens gesproken. Die heb ik zojuist in de vestibule nog net een vluchtige zoen kunnen geven, want die stond me al op te wachten in haar jas omdat ze nog naar een vergadering van het schoolbestuur moet. Eigenlijk te laat, maar niets aan te doen, vanwege de file, of had ik misschien eerder kunnen vertrekken. Mijn eten staat in de magnetron. Omdat ik te laat ben, liggen de kinderen straks dus te laat in bed en ze zouden ook hoognodig eens in bad moeten. Dus iedereen mag wel een beetje meewerken. En dan zeker geen ruzie maken over wie moet afruimen en wie dat dan gisteren gedaan zou moeten hebben. Niet schoppen op de trap en helemaal niet op elkaars tenen gaan staan. Zij had de tandpasta het eerst, dus hij moet die tube teruggeven. Nu onmiddellijk! Nee, straks niet meer lezen in bed, hadden ze maar moeten opschieten.

Tranen, tandpasta en snot druppelen in de wasbak, maar het is wel even rustig en het schiet lekker op. Er hangt een geladen stilte en we weten alledrie heus wel dat we nu zo langzamerhand bij moeten gaan draaien, want als het licht straks uit gaat, kunnen we niet boos blijven. We proberen het wel eens, als we heel erg kwaad op elkaar zijn, maar het lukt gewoon niet, dan kunnen we niet slapen.

Misschien is het tijd dat ik me de verstandigste toon. Ben tenslotte drie keer zo oud als zij samen. Zou toch moeten weten dat je van school net zo moe wordt als van werken. Moest mijn problemen op het werk misschien op het werk afreageren. Jazeker, ze zouden heus wel wat meer rekening met ons kunnen houden en nee, van een flinke uitbrander af en toe krijgen ze heus geen krasjes op hun ziel.

Maar nee, ik hoef helemaal niet zo onaardig te doen als ik van mijn werk kom.