SCHOOL

We bespreken school. Dat moet bij ons nogal behoedzaam gebeuren omdat mijn vrouw weliswaar moet toegeven dat het uiteindelijk bij mij allemaal nog wel goed is gekomen, maar dat het verloop van mijn schoolcarrière, voor zover zij weet, nou niet bepaald een goed voorbeeld is voor mijn kinderen.

Onze zoon is aan het begin van het schooljaar naar groep 3 gegaan, daarmee tegelijk verhuisd naar het grote schoolplein en kan dus wat zijn zus betreft nu eindelijk serieus genomen worden. Toen wij vroeger van de kleuterschool naar de grote school gingen was dat een erkende grote stap. Tegenwoordig moet dat allemaal wat vloeiender in elkaar overgaan en ga je gewoon van groep 2 naar groep 3.

Maar toch moest de jongen even wennen. Eerste dag straf. Vanwege kletsen. Hem kennende véél kletsen. Maar hij had het wel meteen goed begrepen. Want je mag niet alleen niet kletsen, maar ook niet de hele tijd 'sst' zeggen als andere kinderen kletsen, maar gewoon je vinger op je lippen leggen. Al na een paar weken kan hij lezen en leest hij ons geduldig een bladzijde per dag voor uit een boek van de bibliotheek. Hij krijgt alleen nog maar per ongeluk straf en een keer heeft juf hem apart gezet zodat de andere kinderen hem niet konden storen in het werk. 's Avonds in bed vertelt hij me, net als zijn zus, wat er de hele dag gebeurd is. Dat hebben we afgesproken, want als je in groep 3 zit, kun je mij niet meer wijs maken dat je je niets meer kunt herinneren. Maar of hij het nou leuk vindt op school?

'Het móet, pappa, want anders word ik dom.'

Onze dochter ondertussen had zich van groep 4 misschien wat meer voorgesteld. 'Maar het is eigenlijk allemaal een beetje hetzelfde pappa.' Haar klas is op de eerste verdieping en na een paar dagen dacht ik dat het misschien te kinderachtig was om haar helemaal naar boven te brengen, helpen met de jas ophangen en kus bij de deur van de klas. Ze ging er ook mee akkoord dat ik onder aan de trap afscheid nam en me concentreerde op haar broer. Maar na een weekje vroeg ik het nog maar eens en toen vond ze het eigenlijk toch weer leuker als ik mee de trap opliep. Gelukkig maar; zoiets moet ook voor pappa geleidelijk worden afgebouwd.

In groep 4 komt de nadruk wat meer te liggen op rekenen, begrijp ik. 'En ik ben nu al een rekenkampioen,' meldt mijn dochter trots.

'Je bent vast en zeker de allerslimste van de klas, hè schat?'

'Weet ik veel,' zegt ze jolig. 'De beste is niet belangrijk. Als je maar vriendjes hebt, want die kun je niet kopen. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je gaat roepen ik ben de beste, ik ben de beste. Daarom zegt juf het ook niet.'

'Dat is natuurlijk heel verstandig van juf,' zeg ik schijnheilig, want ik hoor mijn vrouw de trap op komen.