SCROOGE

Als ik zo eens terugkijk op de podiumprestaties van mijn kinderen door de jaren heen, kan ik in elk geval één ding met droge ogen beweren: mijn vrouw en ik zaten meestal op de eerste rij in de zaal. Het was niet altijd even spannend, maar wel steeds een onverdeeld genoegen en ook vanzelfsprekend. We hebben urenlang in de schouwburg naar de jaarlijkse voorstelling van de balletschool van mijn dochter gekeken, waar elke leerling zijn minuutje roem kreeg. Inmiddels zit onze dochter ook op streetdance, wat natuurlijk veel hipper is en waarvan de jaarlijkse voorstellingen vast niet in de schouwburg zijn. Maar als ze doorgaat met ballet, gaan we de eerstvolgende voorstelling blijmoedig weer. We hebben onze billen roodgezeten op keiharde kerkbankjes bij de pianorecitals van onze zoon. Inmiddels hebben we de jongen en de piano tijdelijk uit hun lijden verlost, maar we hebben een nieuwe, veel vlottere leraar op het oog en daar zijn we hem voorzichtig op aan het voorbereiden.

Ik voel nu nog de zenuwen door mijn keel gieren als ik terugdenk aan de voorleeswedstrijd van vorig jaar waarin Elma de kleuren van haar school verdedigde. Achteraf denk ik dat het goed is geweest dat ze de finale niet heeft gehaald omdat het maar de vraag is of ík dat gehaald zou hebben.

En dan heb ik het nog alleen maar over de cultuur. Tussendoor hebben we ook nog talloze tennistoernooien, voetbal-, basketbal en hockeywedstrijden vanaf de zijlijn meegemaakt.

Natuurlijk valt het ons ook op dat onze kinderen tot op heden niet voor de hoofdrollen opgeroepen worden. Dat geeft niet. Niet iedereen kan een ster of een solist zijn. Er zijn ook bijrollen, figuranten en decorstukken nodig voor een succesvolle voorstelling. Onze kinderen kunnen heel goed leren, ze zijn gezond en bovendien enthousiast.

Trouwens, al die juffen en meesters hebben natuurlijk ook hun lievelingetjes. Alleen heb ik wel tegen mijn zoon gezegd dat hij mag weigeren als hij bij het Kerstbasketbaltoernooi bij een meisjesteam wordt ingedeeld.

Toch kan ik niet ontkennen dat ik aangenaam verrast was toen de jongen aankondigde dat hij waarschijnlijk de hoofdrol ging spelen in de Kerstvoorstelling van dit jaar. We hielden een slag om de arm, want misschien had hij in zijn overlopende enthousiasme de dramajuf niet helemaal goed begrepen. Ondertussen feliciteerden we zijn zus hartelijk met haar dubbelrol als één van de drie koningen en moeder met een ziek kind dat dringend mirre nodig heeft.

Maar de volgende dag was het definitief: de zoon speelt dit jaar Scrooge.

De dramajuf vond de rol geknipt voor hem: ‘Jij bent net zo koppig.’

‘Ik moet er wel een hoop voor doen,’ vertelde de acteur, waarmee hij maar wilde aangeven dat een hoofdrol zich moeilijk laat combineren met allerlei huishoudelijke karweitjes.

Dat geeft niet, wij zijn bereid offers te laten voor de Kunst.

We hebben onze gebonden en rijk geïllustreerde Dickens-uitgave uit de kast gehaald en afgestoft. En ik heb op school alvast eens geïnformeerd naar mogelijkheden om zitplaatsen te reserveren in de gymzaal.