SHOW

We zijn op visite en hebben het gezellig. Dat betekent in ons geval dat de volwassenen willekeurig door elkaar heen praten en de kinderen desnoods aan mouwen trekken om af en toe ook wat aandacht te krijgen. Dat wil zeggen die van ons, want die van hun is al groot en die kletst gewoon door de andere volwassenen heen. Omdat mijn zoon een paar weken geleden jarig is geweest, krijgt hij nog een cadeautje en om zijn zus vooral niet te laten denken dat ze wordt achtergetrokken, krijgt die er ook een. Als we zelf even geen tijd hebben om ze te verwennen, gaan we gewoon ergens op visite, zullen we maar zeggen. Het leuke van onze kinderen, dat moet ik toegeven, is dat ze steeds oprecht blij zijn met alle cadeautjes en dan heb je als gulle gever ook een beetje eer van je werk. Alleen worden wij zo langzamerhand uitgelachen als we ergens naar toe gaan en onderweg in de auto zeggen dat we verwachten dat er geen cadeautjes zullen zijn.

Het cadeau voor onze dochter vergt enige aandacht. Het is een weefgetouwtje dat je eerst even zelf in elkaar moest zetten en omdat meteen aan de slag wil, moet dat dus eerst even in elkaar worden gezet, maar dat kan ze niet zelf. Haar moeder begint daar dan met zo weinig overtuiging aan, zonder de moeite te nemen de gebruiksaanwijzing te lezen, dat ik het alras niet meer kan aanzien en de losse onderdelen uit haar handen neem. Ik weet wel dat ze het nooit leren als je het ze steeds uit handen neemt, maar onze dochter wil echt vandaag nog beginnen aan het zelfgewoven dekentje voor Blanco zijn mandje. Blanco had ik al voorgesteld, geloof ik. Dat is ons nieuwe spierwitte, o zo verschrikkelijk lieve katertje dat het therapeutisch zo leuk doet bij onze niet zo heel jofele oude Assepoes.

Het staat allemaal heel duidelijk in de gebruiksaanwijzing. Eerst hoe je het weefgetouwtje in elkaar moet sleutelen, dan hoe je het moet bespannen en daarna hoe je de twee uiteinden van de bespanning vast moet knopen. Heel duidelijk maar niet in de goede volgorde. Dat van dat vastknopen hadden ze net even eerder moeten vertellen, want nu is het eerste eindje te kort om er een knoopje in te leggen.

'Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws,' zegt zoonlief. 'Het slechte nieuws is dat je helemaal opnieuw moet beginnen en het goede nieuws is, dat het dan wel zal lukken.'

Zoals het een goed grappenmaker betaamt, plaatst hij zijn opmerking op een moment dat het net even rustig is en dus heeft hij maximaal effect.

'Het is een echt showpikkie,' zegt zijn moeder met nauwverholen trots. 'Je had hem vanochtend in de tennishal moeten zien, als hij maar de aandacht van het publiek heeft. Van wie zou hij dat toch hebben?'

'Geen idee,' zeg ik, maar ik weet zeker dat hij het niet van de melkboer heeft.