SLAPELOOS

'Pappa, ik kan he-le-maal niet slapen.' Het klinkt een beetje verwijtend, maar zo bedoelt ze het vast niet en ik kan er trouwens natuurlijk ook niets aan doen. Ze heeft geroepen en ik ben meteen naar boven gegaan en ik heb haar natte wangen afgedroogd met een punt van het dekbed. Naar bed is naar bed, is bij ons de regel. Alhoewel, regels, daar zijn we niet zo sterk in, maar in elk geval hebben we een soort van afspraak dat als je er eenmaal in ligt, je er niet voor elk wissewasje uit komt. Maar als er wat is, mag je natuurlijk altijd roepen. Gelukkig is er bijna nooit wat, dus als er eens eentje roept, staan we meestal snel boven. En het is natuurlijk heel vervelend als je niet kunt slapen, terwijl je echt je best doet en eigenlijk ook heel moe bent. Net als mijn zoon, heb ik dat probleem niet. Wij slapen, zodra onze oren het kussen raken. 'De slaap der rechtvaardigen,' mag ik graag tegen mijn echtgenote zeggen, bijbelvast als ik ben. Net als onze dochter kan zij ook uren wakker liggen piekeren. Tenminste, dat zegt ze en dat mag ik dus aannemen maar ik heb het nog niet kunnen controleren. En net als mijn dochter frustreert het haar enorm dat de mannelijke helft van het gezin vrijwel meteen ligt te ronken.

'Heb je soms zorgen?' Ook haar broer en ik hebben natuurlijk wel eens zorgen, maar het kan ons niet uit de slaap houden.

'Nee pappa, helemaal niet.'

'Nou, kom dan maar even rechtop zitten.'

En daar zitten we dan, schouder aan schouder, op de rand van het bed, een beetje te bungelen met onze benen. We hebben elkaar niet zo veel te vertellen, want we hebben al uitvoerig gesproken toen ze naar bed ging. Over school, na de kerstvakantie gaan ze leren delen, over haar beste vriendin, die gaatjes in de oren had gekregen en over haar broer, die natuurlijk weer flauw had gedaan. Maar we kunnen ook heel goed tegen elkaar zwijgen en een beetje zuchten.

'Glaasje water?' Ja, dat wil ze wel.

'Had je al schaapjes geteld?' Ja, maar ze was de tel kwijtgeraakt.

En dus blijven we nog maar wat zitten. Wachten tot het warme bed een beetje is afgekoeld, hopen dat er ondertussen niet gescoord wordt in de belangrijke voetbalwedstrijd op televisie. Maar doelpunten komen altijd in de herhaling, met je dochter in het donker op de rand van het bed met je benen bungelen is voorbij voordat je het weet.

'Zullen we het weer eens proberen?' vraag ik uiteindelijk als we allebei een beetje weg dreigen te sukkelen. Ze neemt nog een slokje water, laat zich eens lekker instoppen en ik krijg nog een hele dikke knuffel. Als ik na tien minuten nog eens kom kijken, slaapt ze natuurlijk al.

Soms is het vaderschap he-le-maal niet zo ingewikkeld.