SPIJT

Ik sta in de rij bij een frietenbakker, waar ik helemaal niet hoor te staan, want ik ben eigenlijk op dieet. Het bikini-seizoen staat immers weer voor de deur. Wij hebben een hele dure, hele trendy zwembroek alvast maar aangeschaft, waarin ik niet voor gek loop als ik maar op tijd op het juiste gewicht en formaat ben. Maar het is begrijpelijk dat ik hier sta, want ik sta al twee weken op een strak koolhydraat-vrij dieet; ook geen biertjes dus! En ik logeer voor zaken buiten de deur.

Nee, niet wat u onwillekeurig zult denken, ik ben heus niet van plan om me eens lekker volvet vol te vreten, zonder toezicht; dat is zó onvolwassen. Nee, deze Amerikaanse hamburgerketen heeft als enige in de verre omgeving van mijn hotel een maaltijdsalade op de kaart staan die past. Met water zou dat kunnen en dan heb ik toch het idee dat ik een beetje uit ben. En het hotelvoer past sowieso in geen enkel dieet.

Het jeugdige personeel heeft het druk met zichzelf en het drive-in loket. Ik ben een oude zeurpiet, ik heb mijn kantoorcolbertje nog aan en ik zucht eens diep om aandacht. Een wicht draait zich met licht opgetrokken wenkbrauwen naar me om.

‘Goedenavond, waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Eén Big Tasty Menu,’ zeg ik in een Pavlov-reflex. Daarna kom ik onmiddellijk weer bij zinnen, maar dan is de toets op de kassa al ingedrukt. En iedereen weet dat als de toets op de kassa is ingedrukt, er niets meer mogelijk is. Ik kom niet vaak, maar toch met enige regelmaat met de kinderen in dit soort restaurants.

‘Met water,’ zeg ik dan, om te redden wat er te redden valt. Normaal zou ik natuurlijk een medium aardbeienmilkshake bestellen.

‘Dat is dan €6,30,’zegt het kind.

‘Nee,’zeg ik, ‘dat is €5,45 want dat staat op al die bordjes bij u in de zaak.’

‘Ja, maar u heeft een Spa Blauw extra.’

‘Nee, ik heb in het menu recht op een grote frisdrank en ik neem water. Water is de goedkoopste van alle frisdranken, dus dat lijkt me geen probleem.’

‘Nee, dat kan niet, u moet water of frisdrank. En met water is €6,30 en met fris is €5,45.’

‘Dan neem ik een menu met fris, maar die moet u dan opdrinken en dan haal ik zelf een bekertje water op het toilet.’

‘Dat mag ik helaas niet aannemen meneer, maar ik begrijp dat u eigenlijk helemaal niets wilt drinken? Dan wordt het €3,45.’

‘Dat is goed,’zeg ik en ik reken af. ‘En dan wil ik nog graag een koffie.’ En nog eens afrekenen. De chef komt erbij staan, maar houdt wijselijk zijn mond.

Als ik met mijn blaadje naar een tafeltje loop, heb ik al spijt. Dat ik mijn schuldcomplex afreageer op dat meisje, over een paar jaar staat mijn dochter hier. En dat ik zo gruwelijk de dieetmist in ga.

Allebei van korte duur. Als ik ga zitten, zie ik dat de bedieningspuber alweer staat te sjansen met de chef hamburgerbakplaat, die is mij allang weer vergeten.

En dat ik van elke hap van mijn illegale hamburger precies weet hoelang ik ervoor moet roeien en steppen en hangen en trekken in de sportclub, maakt hem niet minder smakelijk.