STRENG

'Pappa, waarom praat je eigenlijk Belgisch?'

Ik heb zojuist de hoorn neergelegd na een telefoongesprek met mijn moeder en dat gaat inderdaad nog steeds in het dialect en dat klinkt mijn zoon dus Belgisch in de oren. Mijn Limburgs stelt niet al te veel meer voor, ben ik bang. In mijn jeugd zijn we een paar keer verhuisd en ik heb bovendien diverse middelbare scholen gehad en steeds weer moest ik me een ander streek-dialect aanleren. Uiteindelijk is het een soort Algemeen Gemiddeld Limburgs geworden, dat eigenlijk nergens meer op lijkt. Omdat ik met een Hollandse ben getrouwd, kan ik thuis niet oefenen. Ook mijn zussen zijn allemaal over de grens getrouwd en op familiebijeenkomsten is de voertaal dus meestal Nederlands. Alleen als we even onder elkaar zijn, willen we soms nog wel eens wisselen. Uit jeugdsentiment waarschijnlijk.

Ik heb mijn moeder verteld dat ik deze zondag gezellig op visite kom en ik heb niet gevraagd of het gelegen kwam. Want als ik het vraag komt het toch niet uit.

'Ja maar jongen, ik heb helemaal niets in huis, ik kan je zo niet fatsoenlijk ontvangen en ik zou trouwens ook bij je zus gaan eten.'

Maar dan heeft ze toch pech, want met die zus speel ik toevallig onder een hoedje. Ze wordt oud, mijn moeder, en de zondagse visitedrukte wordt haar te veel. Ze woont op zichzelf en zorgt ook voor zichzelf en wordt alleen door een zus ondersteund met boodschappen. Mijn zussen doen het dan ook al een hele tijd anders. Ze nodigen haar uit om bij hen te komen eten of halen haar een weekje in huis om aan te sterken na een griepje. Of ze komen met boodschappen naar haar toe. En dat laatste ga ik dus ook doen.

'Maar jongen, waarom zou je dat nou toch doen, je hebt het toch veel te druk voor al dat gedoe.'

'Ik heb het helemaal niet druk en ik heb als zoon bovendien ook rechten, ik wil gewoon mijn eigen moeder van tijd tot tijd zien. Discussie gesloten, ik kom gewoon.'

Soms moet je wel streng zijn, ook al zijn we nooit zo met elkaar omgegaan.

Ik neem een bakje hutspot mee, sla en tomaten voor de vitaminen en een zakje met kant-en-klare slasaus die ze waarschijnlijk niet zal gebruiken. Vanille-kwark als toetje. Me dunkt. Ze heeft zelf koekjes bij de koffie.

We laten de hutspot bijna aanbranden omdat we zo gezellig in het Belgisch zitten te kwekken en als ik zeg dat het zo langzamerhand tijd wordt om weer eens naar huis te gaan, schrikt ze dat het al zo laat is. Tegen die tijd heb ik alle verhalen uit mijn jeugd weer eens gehoord, die je af en toe gewoon nodig hebt om er weer tegen te kunnen en heb ik haar uitgebreid bijgepraat over haar kleinkinderen.

Volgende keer neem ik gezellig wat verstelgoed mee, dat doet ze voor mijn zussen ook.