TE LAAT

Mijn dochter zit in groep 5 en ik heb eens zitten rekenen. Met al die voorjaars-, najaars,- zomer, Paas- en Kerstvakanties gaat het kind per jaar gemiddeld zo'n 175 dagen naar school. Een beetje doorrekenen, rekenmachientje erbij, leert dat ze zo'n 3000 keer in die vijf jaar gebracht en/of gehaald is. De laatste vier jaar samen met haar broer. Van die 3000 keer heb ik een groot aantal keren met haar mee-op-gelopen, ik durf niet in te schatten hoe vaak precies, maar best wel vaak. Ze is nog nooit te laat gekomen! Nog nooit! Ook die talloze keren dat ik haar gebracht of gehaald heb, was ze gewoon keurig op tijd.

Waarom heb ik dan elke ochtend gezeur?

'Mamma, wie brengt ons naar school?'

'Pappa.'

'Pappa opschieten, jij moet ons naar school brengen, straks zijn we te laat.'

Vooral 's ochtends heb ik het hier moeilijk mee. Ik ben inderdaad altijd de laatste, omdat ik deels vrijwillig, deels uit bescheidenheid altijd pas als laatste mag douchen, maar nooit te laat als men mij rustig en vooral zwijgend mijn gang laat gaan.

'Lieve schat, zucht, ál die jaren, zucht, dat pappa jou en je kleine broertje hier naar school brengt, ben jij nooit, maar dan ook nooit te laat gekomen. Ook vandaag zul jij niet te laat komen, trek maar vast je schoenen aan en ga zitten wachten tot ik klaar ben en naar beneden kom. En er is helemaal geen reden om beledigd te zijn.'

'Maar het is kwart over acht, hoor.'

We kunnen namelijk ook opeens klok lezen en begrijpen. Dat is destijds bij haar broer met veel aandacht gebeurd en heel vaak zeggen hoe laat het nu was, omdat hij een Donald Duck-horloge had gekregen. Zij heeft het zichzelf stilzwijgend aangeleerd: 'Pappa het is vijf voor half één, we moeten weer gaan.' Als je ons ziet lopen, de straat uit, naar school, weet je al hoe laat het is. Eerst komt onze dochter en dan ik, met kwieke tred en een paar meter later pas onze zoon. Soms zou ik wel eens willen dat ze wat minder serieus met al haar plichten omging. Dat ze wat van haar broer overnam wat die teveel heeft. Maar hoe leer je haar dat? Plichtsbewustzijn is natuurlijk ook een pracht van een deugd.

Maar nu, deze middag ná school, ben ik te laat! Daar komt me halverwege school al een moeder tegemoet met haar kind uit Elma's klas. Dat is me nog nooit gebeurd! Ze zal het me tot in lengte van dagen helpen herinneren.

Aan de poort van school is geen kind van mij te bekennen. Veel ouders zijn alweer vertrokken. Gelukkig, oef, daar komt de zoon: 'Zij is nog daarachter aan het spelen, ik ga haar wel even halen.'

'Sorry pappa,' zegt ze even later heel lief, 'dat je even moest wachten, maar ze lieten me niet gaan.'

'Geeft niks, hoor schat, dat kan een keer gebeuren.'