TECHNIEK

‘Zég!’ zeg ik tegen mijn dierbare echtgenote. Ik ben een beetje in gedachten verzonken, anders zou ik zeker ‘Zeg, lieve schat’ hebben gezegd.

‘Ja?’ zegt zij, meteen al helemaal op haar hoede. Iets in mijn stem moet haar waakzaamheid hebben opgewekt. Zo’n vijftien jaar huwelijk trekt soms een zware wissel op de spontaniteit.

‘Jij hebt toch zo’n leuk nieuw, duur fotocameraatje waar wij allemaal niet aan mogen komen?’

‘Klopt,’ zegt ze vlakjes.

‘En jij hebt daar inmiddels toch flink en in alle rust op kunnen oefenen?’

‘Klopt ook.’

‘En ik heb je hier en daar zelfs kunnen en mogen helpen, met het doorsturen van foto’s over de mail bijvoorbeeld.’

‘Zeg nou maar waar je naar toe wil.’ Steeds die lichte achterdocht, ik verdien dat niet.

‘Ik heb echt de indruk dat het al een beetje wil lukken met de fotografie, toch?’

Misschien moet ik tussentijds even uitleggen hoe dit toch neerbuigend ogende gesprek kan plaatsvinden zonder bloedvergieten.

Een jaar of drie, vier geleden kochten wij een digitaal fototoestel op Schiphol. Wij wilden met onze tijd meegaan, maar volgens mijn vrouw is de tijd op dat moment juist stil blijven staan.

‘Sinds die dag hebben wij geen foto’s meer.’

‘Jawel schat, wij hebben wel foto’s, maar zij zitten niet in zo’n zakje van de ontwikkelcentrale, maar ze staan bij mij op de computer.’

‘Daar kan ik ze niet zien.’

‘Dan sluit ik jou aan op het huis-netwerk en ik zet op je bureaublad een icoontje waarmee je zo rechtstreeks op mijn computer terecht komt in het fotobestand.’

‘Zal ik het even voordoen, mama?’

‘Dat is niet hetzelfde en dat is natuurlijk vreselijk ingewikkeld.’

Het gaat niet om de foto’s, het gaat om de foto-albums. ’s Zondags op bed samen met de kinderen bladeren en sentimentelen. Dat wij – de zoon en ik – haar foto’s kunnen laten zien op zijn spelcomputer, op de tv in de slaapkamer, afgedrukt op de printer in haar eigen werkkamer of op haar eigen mobiele telefoon: het is niet voldoende. Ze wil inplakken.

Veel mannen wijten deze houding van vrouwen ten aanzien van de vooruitgang aan angst voor techniek.

Onzin.

Vrouwen stellen aan de techniek in feite dezelfde eisen als aan mannen: begrijp me, luister en doe wat ik zeg, ook als ik het niet helemaal duidelijk uitleg. Mijn vrouw bijvoorbeeld, gebruikt de meest ingewikkelde reken- en boekhoudprogramma’s op de computer, maar als er nieuwe batterijen in de afstandsbediening moeten, haalt ze mijn zoon erbij. Zet haar op een onbewoond eiland met twee hongerende kinderen en ze bouwt een radio van twee kokosnoten om de pizzakoerier op een naburig eiland te alarmeren. Bij wijze van spreken. Het is, met andere woorden, een kwestie van motivatie.

‘Ik koop een fototoestel voor mezelf. Jullie hoeven me daar niet bij te helpen. Ik lees zelf de handleiding totdat ik hem begrijp. En ik wil afdrukken.’

Dat was ruim een half jaar geleden. En nu hebben we de eerste foto’s gezien. Afgedrukt bij zo’n ouderwets-nieuwerwetse digitale afdruk-centrale. Ze heeft zelfs alweer twee nieuwe albums aangeschaft.

‘Ja, en als ik mijn foto’s vergelijk met die van jou en je oude toestel, dan zie je toch wel een flink kwaliteitsverschil.’

Kijk, naar arrogantie riekende eigendunk. Nu alleen nog even inkoppen.

‘Vind ik ook. Klasse. Weet je, ik zat dus te denken. Kunnen we die foto’s van jou niet op de website zetten, de laatste nieuwe foto’s daarop dateren van augustus vorig jaar.’

Even die aarzeling in haar ogen, dat ze er misschien toch een tikje is ingeluisd.

‘Hmm, dat is misschien geen gek idee.’

Beste bezoekers van deze website, ik kan nog niets met zekerheid beloven, maar…