TWIJFELS

'Ik denk dat we het haar zo langzamerhand gewoon moeten vertellen,' zegt mijn vrouw zo achteloos mogelijk, als we even lekker onderuitgezakt op de bank uitpuffen van een drukke dag.

Als door een wesp gestoken, schiet ik overeind: 'Wij vertellen helemaal niks!' Als we gordijnen gehad hadden, zou Blanco de kat erin gevlogen zijn, maar omdat we die niet hebben, trekt hij verstoord een wenkbrauw en een oor op. Oké, wat te fel misschien, maar ik wist dat we deze discussie gingen krijgen, maar ik wil het niet horen en ik wil het niet hebben. Op televisie zijn de voorbereidingen voor de Goedheiligdag al enige tijd bezig. Een van die programma's wordt gemaakt door het bedrijf waar mamma werkt en die kan daar dus af en toe wat leuke wetenswaardigheidjes over vertellen. De dochter hoort dat aandachtig aan en wij horen de hersens van het kind bijna kraken. Soms komt er een tussendoorvraagje dat ons een bang vermoeden geeft van de richting waarin ze aan het denken is geslagen. 'Hoe kan dat dan?' of 'Hoe doet hij dat?'

'Ik wil niet dat ze het op het schoolplein hoort,' zegt mijn vrouw voorzichtig.

Ik ben het er roerend niet mee eens. Natúúrlijk hoort ze het op het schoolplein. Alle kinderen horen het op het schoolplein en zo hoort het ook. Meestal is het ook echt niet je beste vriendin of vriend die het je vertelt, maar iemand uit een hogere groep of een oudere broer of zus. En die vertelt het alleen maar om je te pesten, om je even te laten voelen dat je nog maar een kleintje bent. En dan ga je aan je vader of moeder vragen of dat echt waar is. En die moeten dat dan helaas bevestigen. Er is geen ouder die dat vrijwillig tegen zijn kind vertelt.

'Maar als ze er om vraagt, ga ik er niet over liegen.'

Ik zou niet weten waarom niet. Als de situatie het enigszins toelaat, vind ik het heel aanvaardbaar om het nog één keer te ontkennen. En als het kind er dan later achter komt dat je gelogen hebt, moet je met de hand op je hart verzekeren dat dat nooit meer zal gebeuren, maar dat je het hebt gedaan omdat het traditie is. Dat opa en oma het ook zo deden en hun opa en oma ook. En dat zij later hun eigen kinderen ook één keer voor de gek mogen houden.

Het zal mij toch niet gebeuren dat uitgerekend in míjn gezin met deze fijne, stokoude Nederlandse traditie gebroken wordt.

Mijn vrouw wil deze discussie helemaal niet winnen. Zij meent zich te herinneren dat ze zelf in groep zes pas zo ver was. Volgend jaar dus. 'We laten het dan maar even op zijn beloop.'

Waarschijnlijk zal mijn dochter nog een jaartje de makkelijkste en verstandigste keus maken tussen haar twijfels en haar verlanglijstje, maar ik ben er niet gerust op.