UITSLOVEN

Zo, ik heb iedereen weer thuis van wintersport. Veilig en wel. Ze hebben het heel leuk gehad. Prima hotel, skilift naast de deur en leuke Engelse vriendinnetjes in het Franse skiklasje van de kinderen. Ze hebben allebei een ‘étoile’ in hun skiboekje, wat Frans is voor ‘ster’ en weer wat anders dan ze vorig jaar in Zwitserland hebben behaald – en ik niet - , maar heus niet iets wat je zomaar cadeau kreeg. Daar moest je echt wel je best voor doen en flink wat punten voor halen en onze zoon had de meeste punten van zijn groepje en hij zat zelfs in de top van het dorpsklassement. Mama had geen ster, maar dat zou kunnen komen omdat ze dat voor volwassenen niet doen.

Maar dat zijn de verhalen die ik pas op de dag ná aankomst te horen krijg. De tocht naar huis is namelijk bar geweest. We hebben voortdurend contact. Mijn vrouw meldt zich voor het eerst en nog welgemoed als ze de eerste plasstop van de dag maken. Ze zijn dan al een heel eind op streek. Maar een halve dag rijden later zitten ze midden in winters noodweer. Het gaat stapvoets op de snelweg, sneeuwvlokken zo groot als een vuist.

Als ze het vanavond nog halen, zal het op het tandvlees zijn, maar hun thuiskomst zal warm, makkelijk en hartelijk zijn. Ik sloof me enorm uit, al zeg ik het zelf. Als ik zo’n weekje alleen thuis ben en ik neem eens mooi de gelegenheid te baat om flink door te werken, dan ontstaat om me heen vanzelf een lichte staat van vervuiling. Daar heeft verder niemand last van omdat ik zelf ook weer alles opruim, maar het heeft als belangrijk bijkomend voordeel dat het opruimen op de laatste dag een veel groter effect heeft, meer eer van je werk. Dat is overigens iets wat ik makkelijker aan mannen dan aan vrouwen kan uitleggen, maar dat terzijde.

Het huis blinkt als ik er mee klaar ben en de katten zijn inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen. Het is lente in onze toiletten. Alle bedden zijn verschoond, de wasmachine is leeg. De koelkast uitgekiend gevuld, flink wat groenvoer voor de gezonde uitstraling en toch een paar van mijn favoriete biertjes om niet te schijnheilig over te komen. Niet overdreven, maar zeker ook niet het goedkoopste flesje wijn. Als ze nog trek hebben, zijn er diverse mogelijkheden. Een gebakken visje van de markt, even opgewarmd in de oven, een gewone boterham met pindakaas of een mondain stokbrood met lekkere ham; appeltje. En als ze geen trek hebben, blijft alles goed tot morgen.

‘Niet slecht Heffels,’ denk ik zelfingenomen, maar ik ben dan ook erg blij dat ze weer thuiskomen.

Maar ze zijn het tandvlees voorbij als ze er uiteindelijk zijn. Want behalve het weer en de afstand waren het natuurlijk ook gewoon drie kinderen dertien uur lang op de achterbank. De twee van ons en die van onze vriendin, het reisgezelschap. Het is nu alleen zaak om ze het bed in te krijgen voordat bij ons op de bank alsnog even orde op zaken wordt gesteld.

Totaal geen aandacht voor mijn roomservice, maar ze slapen wel lang en heerlijk in mijn vers opgemaakte bedjes.