UURTJE LATER

Onze dochter mag tegenwoordig in het weekend één dag een uurtje langer opblijven. Eigenlijk is het geen uurtje, maar een half uurtje zolang ze nog geen klok kan kijken, maar toch zijn

De zoon en ik het daar helemaal niet mee eens. Dat geeft niet, vindt mijn vrouw, maar ze is nu eenmaal een jaartje ouder.

Om aan mijn bezwaren tegemoet te komen, is het later naar bed gaan beperkt tot één avond in de week, zaterdagavond, en niet, zoals eerst de bedoeling was, elke avond. Het is ook heel wel mogelijk dat het helemaal nooit de bedoeling is geweest om haar elke avond wat later te laten gaan, maar dat op deze manier wat inspraak voor papa in deze heikele kwestie is gesuggereerd. Wij hebben ons in dit huisgezin er nu eenmaal bij neergelegd dat we het opvoedkundig nooit helemaal met elkaar eens kunnen zijn. En alleen in echt belangrijke kwesties vechten we het helemaal uit. Omdat we de discussie met de jongen op dit punt niet konden winnen, doen we het stiekem. Ik breng ze allebei naar boven, tandenpoetsen, pyjama’s aan en dan hup het bed in. Nog even kletsen en knuffelen met

De zoon en dan sluipt de dochter achter onze rug naar beneden, waarna ik net doe alsof ik haar vervolgens ook nog even knuffel en instop.

Of ik gelukkig ben met deze gang van zaken? Laat ik het zo formuleren: ik had zelf vroeger ook een zus die ruim een jaar ouder was dan ik.

‘Bij ons thuis ging dat vroeger niet zo,’ zeg ik tegen mijn vrouw die dit probleem helemaal niet herkent omdat haar kleine broertje echt een paar jaar in leeftijd met haar verschilt.

‘Dat denk jij,’ zegt ze vals.

Nou kan ik natuurlijk meteen mijn moeder bellen, maar daar schieten we niets mee op. Mijn moeder zal dit altijd ontkennen, zoals ze tot op de dag van vandaag ontkent dat ik als jongste en enige zoon schandalig werd verwend. En als ik flink aandring, zal ze zeggen dat ze het zich niet kan herinneren. Dat haar geheugen haar in de steek laat, wat heel goed mogelijk is op haar respectabele leeftijd, maar waar verder eigenlijk nooit iets van blijkt.

Ik twijfel. Ik weet alleen dat mijn zus eerder op de hoogte was van die kwestie met Sinterklaas, waar ik nu niet verder op kan ingaan omdat mijn dochter al kan lezen en je weet maar nooit. Ze hebben mij als enige in ons gezin een jaar in de waan gelaten. Dat vreet nog steeds aan me; niet heel erg, maar toch een beetje.

Dus ik begrijp wat onze zoon moet voelen als hij op een willekeurige zaterdagavond illegaal naar beneden komt en zijn zus op de bank aantreft. Natuurlijk mag hij ook even blijven, zo gaat dat bij ons.

En mijn vrouw is er vrijwel zeker van dat ik hem die avond niets heb ingefluisterd.