VERWENDE APEN

Mijn kinderen zijn naar hun eerste popconcert geweest. Weliswaar bij pappa en mama aan het handje, maar wel meteen in Ahoy, Rotterdam. Mamma had via haar nieuwe werk kaartjes geregeld die na afloop ook nog eens toegang gaven tot de speciale VIP-kamer waar je de artiesten zou kunnen aanraken. Een uitrijkaart voor de parkeergarage was zelfs inbegrepen. Piekfijn geregeld dus.

Ikzelf vond er gelukkig niet veel aan. Ik vind namelijk dat elk kind recht heeft op een eigen generatiekloof met z'n ouders, al is het maar in muziek. De jongens en meisjes van de jongens en meisjesbandjes zagen er weliswaar allemaal strak gekleed en strak gedanst uit, maar ze klonken naar mijn idee allemaal precies hetzelfde. Alsof ik mijn eigen vader hoor praten over mijn zeldzame blues- en hardrockplaten. Van die oude mannen die aan het begin een paar kleuterliedjes mochten zingen, begreep ik al helemaal niets; het ontbrak er nog maar aan dat Vader Abraham zijn opwachting maakte. Tot mijn verbazing kon de zoon heel wat van de deuntjes meebrullen. Onze dochter is meer van de stille genieterige. Gelukkig bracht Jody Bernal zijn grote hit 'Que si, que no' ten gehore en toen konden we allemaal leuk meedoen, inclusief gebaartjes. We hebben ons heus niet aangesteld, alle andere ouders deden ook gewoon mee.

De VIP-kamer achteraf was in twee opzichten een succes. Om te beginnen liepen Tante Soeza en Anatevka in levenden lijve rond en dat zijn toevallig de televisiehelden van onze kinderen. De dochter kreeg een foto met handtekening van Tante Soeza en ik geloof dat ze daar erg blij mee was. Er kwam ook nog een meisje de handtekening van onze dochter vragen en daar snapten we weliswaar niks van, maar dat vonden we nog wel grappig. Helaas hadden wij geen foto's van onszelf bij ons. Ik probeerde onze zoon nog naar voren te duwen om ook een foto met handtekening van een van de sterren te bemachtigen, maar die had een andere missie. Het hele concert werd namelijk gesponsord door een koekjesfabrikant en er liepen dus allemaal jongens en meisjes koekjes uit te delen. En sinds de jongen in zijn baby-tijd borstvoeding te kort is gekomen, heeft hij een fijne neus voor eten ontwikkeld.

Normaal is er na zo evenement twee weken even helemaal niets om bij te komen, maar helaas is de kermis in de stad. En daar gaan we de volgende zondag traditionelerwijs naar toe. Ons bekende rijtje: touwtrekken, ballengooien, kop van jut (pappa), reuzenrad (mamma) en schieten (allemaal op de foto). Voor de draaimolen te groot, voor de gokkasten te klein.

En als ze dan aan het eind van zo'n weekend innig tevreden en dodelijk vermoeid in bad liggen te weken, vraag ik het nog maar eens voor de zekerheid: 'Weten jullie wat jullie zijn?'

Ja, dat weten ze wel, want dat vraagt pappa wel vaker zodat ze het niet vergeten.

'Verwende apen.'