WATERBAL

Naar aanleiding van het verjaardagspartijtje van onze dochter dachten wij even dat we met de opvoeding van onze schatjes op het juiste pad waren. Je hoort zo vaak dat moderne ouders van gekkigheid niet meer weten wat ze met die verjaardagspartijtjes aan moeten en het dus allerlei gespecialiseerde bedrijven en bedrijfjes voor veel geld laten verzinnen en opknappen. En koekhappen is echt hopeloos uit de mode, neemt u dat van mij aan.

Wij zijn ook zulke moderne ouders, laat ik er niet omheen draaien. Daarom waren we ook zo plaatsvervangend trots op onze dochter die alleen maar even gezellig met alle meiden wilde gaan zwemmen en daarna knutselen en taart eten bij ons in de tuin. Eigenlijk een soort van koekhappen, maar dan anders. Niet de feestjes van je vriendinnetjes proberen te overtroeven met spektakel, maar gewoon gezellig.

Gelukkig is daar dan altijd nog onze zoon om ons uit de opvoedhemel gewoon weer op aarde te laten neerdalen.

Hij had gedacht om met zijn vrienden te gaan paintballen of lasergamen. Dat zijn allebei een soort veel te levensechte op-elkaar-schieten-activiteiten. In het ene geval met geweren die verfballetjes afschieten, in het andere geval met elektronisch schiettuig. Dat ging niet door omdat de meeste exploitanten van dat soort activiteiten er prijs op stellen dat de klanten er zo onbeschadigd mogelijk vandaan komen en dat kan met name bij het paintballen niet worden gegarandeerd: die kogeltjes kunnen nog venijnig hard aankomen. Bovendien bederven de verfballetjes je goeie goed, dus krijgen alle deelnemers een overall aan en die overalls heb je niet in jongetjesmaten.

Helaas bleek er bij ons in de buurt een paintball-centrum dat daar iets op gevonden had: speciaal voor kinderen is het mogelijk om in hetzelfde kraakpand-decor op elkaar te schieten met grote waterpistolen. Hoewel de jongen dat eigenlijk te kinderachtig voor woorden vindt, hebben we uiteindelijk voor die variant gekozen. En in de uitnodiging naar al zijn vrienden werd expliciet vermeld dat iedereen een setje droge kleren moest meenemen.

Zijn zus werd natuurlijk ook uitgenodigd, maar die is niet helemaal op haar achterhoofd gevallen. Die heeft echt genoeg voorstellingsvermogen om te kunnen bedenken wat er met een klein meisje gebeurt dat zich temidden van 10 kleine jongetjes met grote waterpistolen begeeft. Om dezelfde reden had ik een boek meegenomen naar de evenementenhal en geen setje droge kleren.

Omdat ik het stelletje deugnietjes dat hij zijn vriendenkring noemt, al een paar jaar ken en al menig verjaardagspartijtje tot een goed einde heb gebracht, dat wil zeggen zonder gewonden of erger, bood ik bij aankomst ter plekke nog aan om een handje te helpen in de ordehandhaving. Dat was helemaal nergens voor nodig, meenden de twee jongedames die de directie aan ons had toebedeeld. Zij waren niet alleen pabo-studenten – toekomstige juffen dus – maar hadden bovendien al vaker met dit bijltje gehakt.

Via via heb ik naderhand vernomen dat beide dames naar aanleiding van het verjaardagsfeest van mijn zoon ernstig zijn gaan twijfelen aan de juistheid van hun beroepskeuze.