WEGWIJSPIET

Omdat wij elke dag aan de kinderen vragen hoe het was op school, vragen zij elke dag aan ons hoe het op ons werk was. Dat is meer uit welopgevoedheid dan dat ze spannende verhalen verwachten. Ik bijvoorbeeld kan vaak alleen maar vertellen dat ik de hele dag heb vergaderd. Op hun leeftijd laat het zich nog niet zo makkelijk uitleggen hoe verschrikkelijk belangrijk dat is en dat je nou eenmaal niet de hele dag blaadjes kunt maken. Wat ze donders goed begrijpen is dat bij mij op de zaak door collega's prachtbladen als Donald Duck en Sesamstraat worden gemaakt en Barbieboeken en Disneyboeken en dat ik die regelmatig meeneem omdat ik iets heb kunnen regelen met een aardige mevrouw. Mijn vader verzorgde vroeger op de school bij ons in het dorp de schoolbibliotheek en dat betekende dat ik altijd als eerste jongen van het dorp de nieuwe Arendsoog had gelezen. Dat is vergelijkbaar. Ik moest hem dan vertellen waar het over ging en dat schreef hij op een kaartje. Onze dochter heeft op school al menig abonnement geregeld. Dat is niet vergelijkbaar maar ook een wederdienst.

Mama heeft meestal niet veel spannender verhalen. Die werkt weliswaar bij de televisie, maar doet op zo'n dag niet veel meer dan rekenen en telefoneren. Behalve vandaag.

'Ik heb vandaag de Wegwijspiet gesproken,' overdondert ze ons allemaal als haar dochter haar de obligate vraag stelt wat ze allemaal beleefd heeft op haar werk.

Dat slaat in als een bom. Waarom dan, hoe kwam dat, wat zei hij, heeft hij nog wat gedaan, was Sinterklaas er ook bij en had hij al cadeautjes bij zich? En vooral: is dat echt waar mama?

Er is geen woord van gelogen. Mama regelt de zaken rond de televisieopname van Sinterklaas en ze heeft dus met een van de sleutelfiguren van dat evenement voorbereidende besprekingen gevoerd. De Wegwijspiet, welk kind ken hem niet.

De stemming zit er meteen goed in. Onze zoon maakt zich even, heel even maar, zorgen omdat de tijd om zoet te zijn in verband met zoveel mogelijk cadeautjes elk jaar toch weer vroeger aanbreekt dan hij gedacht had, maar zijn zus, die altijd - nou ja bijna altijd - zoet is, begint al vast aan haar verlanglijstje.

We hebben het er nog over gehad op de klasseavond van Groep Vier. Wat te doen bij twijfel? Er wordt waarschijnlijk nog niet getwijfeld, had juf uit ervaring gesproken en dat klopt ook. Ik druk me misschien wat onduidelijk uit, maar veel duidelijker kan ik niet worden omdat een van onze gelovigen vlot in de Margriet leest, als u begrijpt wat ik bedoel.

'Wil jij onze verlanglijstjes aan de Wegwijspiet geven, mamma.' Dat wil ze best.

'Kan jij mij helpen zusje, jij kan al zo goed schrijven?'

'Weten jullie nog wel wat te vragen, jullie hebben toch alles wat jullie hartje begeert?'

Dat blijkt nog wel mee te vallen, want de eerste regel van dochters lijstje luidt:

'Kijk ook agchterop.'