WK

Het wereldkampioenschap voetbal, waar we ons zo op verheugd hadden, de zoon en ik, was eigenlijk al weer afgelopen voordat het goed en wel begonnen was.

Over dat soort belangrijke toernooien wordt bij ons niet licht gedacht, daar gaan maanden van voorbereiding aan vooraf. Rond Kerstmis zijn hij en ik ons voor het eerst gaan oriënteren op het belangrijkste stuk gereedschap: de TV. Uren en uren hebben we in elektronicawinkels naar beeldschermen staan turen, elk vergelijkend warenonderzoek hebben we gespeld. Op het laatst zagen we verkopers achter de toonbank wegduiken als ze ons zagen binnenkomen. De meisjes shopten ondertussen de rest van de stad leeg. Dubbele kosten dus.

Nee, driedubbel, want toen de oude TV uit de hoek kwam waar hij zo’n tien jaar had gestaan, bleek dat we eens een duchtig woordje met de werkster moesten spreken en dat de kamer opnieuw behangen en geschilderd moest worden. En dat nog eens dunnetjes over nadat de handigste werknemer van de elektronicawinkel ons nieuwe platte toestel eindelijk aan de muur had hangen, na een dag noeste en woeste arbeid.

Maar net als Marco van Basten laten wij dus niets aan het toeval over. De keurig nette buurt waarin wij wonen keek misschien een beetje raar op toen wij ruim voor aanvang van het toernooi begonnen ons huis van binnen en van buiten alsmede ons stuk van de straat oranje in te kleuren. Wij geloven namelijk dat onze jongens van meet af aan moeten worden gesteund en niet pas als de finale in zicht is. Sinds ik de eerste keer vuurwerk afstak ter gelegenheid van Nieuwjaar, zijn ze niet meer zo geschrokken.

Hoewel uitermate deskundig, hebben we ons nauwelijks bemoeid met de opstelling en achteraf kijk je de koe in z’n kont, maar vooraf wisten wij natuurlijk al dat Klaas-Jan Huntelaar gewoon had moeten worden opgesteld en heus niet alleen omdat hij van Ajax is. Er kan er echter maar één de bondscoach zijn en we hebben de vacature niet in de krant zien staan.

Enorme voorraden blikjes Heineken ingeslagen. Niet omdat we daar zo gek op zijn - geef ons maar het bier waar Limburg trots op is en bovendien hebben wij al lang een Beertender - maar omdat we daar zo’n hoedje, annex toeter bij kregen. Ja, ja, die inhaakreclames waren aan ons meer besteed dan aan het Nederlandse elftal. De juiste vrienden uitgenodigd om mee te kijken op onze nieuwe TV. Niet met te veel verstand van voetballen, dat hebben wij wel en dat geeft toch alleen maar discussie door het commentaar heen.

Ik had geloof ik al gezegd dat we niets aan het toeval overlieten.

Het heeft allemaal niet mogen baten. Nota bene eruit geknikkerd door Portugal, het land waar we jaren achter elkaar ons vakantiegeld naar toe hebben gebracht. Ondankbaar volk.

Uiteindelijk zou Italië dus winnen, maar toen was het al te laat om onze vakantie naar Sicilië nog te annuleren.