ZES SECONDEN ROEM

Er is een officieel en gewichtig schrijven van de directeur van de school van onze kinderen. Er gaat een reclamefilmpje opgenomen worden op het schoolplein en in de klas van onze zoon. Hij heeft daar om twee redenen toestemming voor gegeven, schrijft hij. Het lijkt hem leerzaam voor de kinderen om eens te zien hoe dat nou gaat en van de vergoeding kan de school weer twee computers aanschaffen. Twee prima redenen en ikzelf zou er nog wel een kunnen verzinnen: er gebeurt weer eens wat. Het is tenslotte alweer een tijdje geleden dat de school 100 jaar bestond en dat we een feestweek mochten beleven. En elke dag rekenen, tafels en taal is ook maar een geregeld leven.

Bij de brief is een formulier gevoegd waarin ouders toestemming kunnen geven of weigeren voor de opname van hun kinderen en nog een formulier waarin we afstand doen van alle recht op claim jegens het reclamebureau dat verantwoordelijk is voor de productie. Als ik alles aandachtig wil doornemen zie ik dat mijn vrouw al overal voor getekend heeft. Persoonlijk had ik misschien nog wel willen onderhandelen over een honorarium voor mijn zoon, maar ik wil zijn carrièrekansen niet bij voorbaat verprutsen en, zoals gezegd, er gebeurt weer eens wat. De jongen legt uit wat er precies gaat gebeuren. Het filmpje is van een grote bank, waar wij geen rekening hebben, die een grote voetbalclub sponsort, waar wij wel degelijk fan van zijn. Er worden opnamen gemaakt van voetballende jongens op het plein en in de klas. Hoofdrolspeler is de zoon van een bekende voetballer. Welke voetballer wordt er niet bij verteld, maar van deze club zijn ze allemaal goed. Het lijkt mij duidelijk dat ik op de dag van de opnamen een paar keer toevallig langs het schoolplein kom. Maar ik teken niks. Mijn zoon en ik raken er helemaal opgewonden van. Misschien is het handig als we vast wat gaan oefenen met voetballen. Daar kunnen we allebei niet veel van, maar ze kunnen tegenwoordig zo monteren dat het nog heel wat lijkt. Verder moeten we bespreken wat hij zal aantrekken. Geel mag niet, dat vloekt op televisie. Knalrood lijkt mij wel wat, dan kunnen we hem tenminste zien zitten in de klas als het mis mocht gaan met het voetballen.

'Hoe lang gaat die hele film trouwens duren?' vraag ik, om onze kansen te kunnen inschatten.

'Zes seconden maar liefst,' leest mijn vrouw voor. Zij zit zelf in de televisie-branche, dus zij blijft betrekkelijk rustig.

'Het is dus heel goed mogelijk dat ik eruit geknipt wordt op het laatste moment,' probeert onze zoon mijn enthousiasme een beetje te temperen. Dat heeft juf in de klas blijkbaar ook proberen te doen.

Dat is natuurlijk mogelijk, maar ik zou wel heel teleurgesteld zijn.