ZONDAG

Vandaag is het zondag, zo’n echte zondag. Gisteren was een enorm drukke zaterdag en alleen al daarom doen we vandaag alles extra langzaam. Mijn vrouw en dochter brachten gisteren een vriendin naar Schiphol en konden meteen naar de kapper die tegenwoordig al in Amsterdam moet worden gezocht. Ikzelf gaf ’s ochtends een gastcollege, wat heel leuk is om te doen, maar ook stevige stress voor een ongebruikelijk optreden. ‘s Middags werd tussen ons en de buren een boom met stormschade gesnoeid en net als de rest van de buurt moest ik me daar geruime tijd mee bemoeien. Tegen het eind van de middag gingen de kinderen al met weinig puf naar tennisles. Dochter was pips.

Bij het tweede kopje koffie op bed is het al half elf geweest. Mijn dochter zal vandaag haar badjas niet uitkomen, een vriendin is al afgebeld. Mijn echtgenote en ik zullen vanmiddag een langzame golfles nemen. Je kunt een paar dingen zeggen van golf, maar in elk geval staat het garant voor een zondags gevoel. Mijn vrouw gaat daarna nog even hardlopen. Jazeker, die marathon komt eraan; is het niet dit jaar, dan volgend jaar.

De zoon heeft straks nog een hockeywedstrijd. Het zaalhockeyseizoen is kort, de zalen zijn druk bezet en de wedstrijden moeten daarom blijkbaar wat lukraak in het weekend gepropt. Maakt ons niet uit, we zullen op tijd thuis zijn voor zondagavond-voetbal-op-tv.

Tot die tijd speelt hij met onbekende mannen op internet.

Daar kijken wij al lang niet meer van op. Wij zijn wat gewend. Wij trokken voor het laatst een wenkbrauw op toen hij vorige week via Marktplaats, het veilinghuis van internet, zijn oude spelcomputer had verkocht. € 100, een prachtige prijs.

‘Die meneer wil mij op Centraal Station ontmoeten, papa. Perron 1. Kan ik mailen dat het goed is?’

‘Nou, deze week lukt in elk geval niet meer en volgende week ben ik eigenlijk ook nauwelijks thuis,’ begon ik denktijd te rekken.

‘Jawel hoor,’ bemoeide zijn moeder zich er ongevraagd maar wel erg kordaat mee, ‘dat kan morgen wel even, als je zus terug is van streetdance. Zeg maar dat wij om half zeven op het station zijn en dat we hem wel bellen als we hem niet kunnen vinden. Dan moet hij jou zijn telefoonnummer geven.’

De door mij inderhaast gewaarschuwde spoorwegpolitie had nog toegezegd een oogje in het zeil te houden, maar uiteindelijk bleek het op dat perron gewoon een hele leuke jongeman met twee briefjes van 50 Euro voor onze zoon.

‘Als er iets is met de spelcomputer, kunt u altijd bellen,’ schijnt mijn vrouw nog gezegd te hebben, die van de opluchting haar hartelijkheid daarmee misschien iets te dik aanzette.

Wij maken wat mee en we mogen het er best eens van nemen, op zo’n zondag.

Kijk, het zit ons ook dwars natuurlijk, die opwarming van de aarde, het zaalhockeyseizoen is al kort genoeg, maar dat belachelijke zonnetje op deze vroeg februarizondag is toch lekker op je fletse huid.

Vanavond met bord op schoot op de bank en dan hoeft Ajax alleen nog maar te winnen…