ZONDAGSRUST

Mijn vrouw en ik brengen nog regelmatig die gelukkige zondagen van vroeger in herinnering. Niet die van heel vroeger, toen we nog aan het oefenen waren voor kinderen; hele zondagochtenden in bed tussen de kruimels van de ontbijtbeschuit; we kunnen nu bijna niet meer geloven dat we dat ooit zelf hebben meegemaakt.

Nee, we spreken dan van de zondagen dat de kinderen al geboren waren. Ze begonnen vroeg die zondagen, voor dag en dauw zelfs, maar daar was mijn vrouw snel aan gewend en daarna waren ze rustig, ongecompliceerd en gezellig. Een mooie traditie was bijvoorbeeld stoeien op bed, wat wij, een beetje ordinair, ook wel klooien noemden. Dat ging dan tussen de kinderen en mij; mijn vrouw zorgde dat ze zich uit de voeten maakte en in mijn herinnering ging ze dan alvast een zachtgekookt eitje voor ons maken; maar het kan best zijn dat ik dat in de loop der jaren geïdealiseerd heb. Wij klooien nauwelijks meer. Dat heeft ermee te maken dat de puberteit natuurlijk hier en daar doorbreekt en dat het gewicht en de spierkracht van de schatjes dermate toeneemt dat de veiligheid van papa en inboedel niet zomaar meer gegarandeerd kan worden. ’s Middags gingen we dan vaak een stukje fietsen of we kuierden een blokje om. En als het regende zullen we wel geganzenbord of gemensergerjeniet hebben. En tegen de tijd dat er leuke tekenfilms op tv waren, mocht papa soms met zijn oude auto gaan rijden en mama eventueel een schoonheidsslaapje doen.

Dat laatste is eigenlijk het enige wat nog van vroeger is overgebleven, want voor de rest zijn onze zondagen niet meer zo.

Deze week bijvoorbeeld.

De dag begon met de Nike City Run. Dat is een hardloopwedstrijd. Ik geloof dat daar alleen vrouwen aan mee mogen doen, maar zelfs als mannen mochten, dan nog geen haar op de hoofden van mijn zoon en mij. Niet op zondagmorgen. Wij hockeyen in de nacht van vrijdag op zaterdag – of, zo u wilt, ’s zaterdags vroeg - en veel gekker moet het niet worden.

Behalve met die hardloopwedstrijd begon de dag met stromende regen. Mijn vrouw meende daarom dat het misschien niet opportuun was om desondanks anderhalf uur vóór de start aanwezig te zijn, maar mijn dochter had de instructie-brief ook gelezen en om half elf verzamelen is volgens haar om half elf verzamelen. Toen ze na anderhalf uur wachten in de stromende regen en 10 minuten lopen over anderhalve kilometer, weer het huis binnendreven, stond het zachtgekookte eitje natuurlijk klaar. De zoon en ik hadden toen al geluncht, want wij verwachtten zijn verkering om 1 uur en dan kunnen we natuurlijk niet net zitten eten. Dat bleek trouwens een misvatting, want zij wilde best een boterhammetje mee-eten. Na het zachtgekookte eitje meldde zich ook nog een vriendin voor mijn dochter.

Met een huis vol, moet mijn vrouw het schoonheidsslaapje vergeten, maar dat kan ze met haar uiterlijk best een keer overslaan. Ze neemt de gelegenheid te baat om wat achterstallige post door te nemen.

Maar van rustig werken, komt natuurlijk niets met een huis vol kinderen. En dat is ook niet erg, kinderen brengen leven en gezelligheid.

De heimwee naar de zondagsrust van vroeger kwam pas echt opzetten toen de vriendin van mijn zoon plaatsnam achter de piano.