ZWAAR

Daar hadden we ons nou zo veel van voorgesteld. Mamma en zusje op pre-historisch kamp en de mannen dus alleen thuis. Weken voorpret. En het heeft van begin tot eind precies zo uitgepakt als we gedroomd hadden. Eigenlijk nog mooier. Maar dat is een heel verhaal.

Er dreigde namelijk nog een kinkje in de kabel. Uitgerekend op de dag dat de meiden op kamp zouden gaan, bleek het schoolreisje van de groep van onze zoon gepland. Twee hoogtepunten op één dag, da's eigenlijk zonde. Bovendien was ik als vrijwilliger uitverkoren om als ouder/begeleider mee te gaan op dat reisje.

Vroeg in de ochtend vertrekt eerst mamma met drie pre-historische meiden naar het prehistorisch kamp. Even zorgde ik nog voor een moment van verwarring omdat ik de groepen van mijn zoon en dochter door elkaar haalde. Even een moment van paniek in de ogen van een klein meisje dat door mij in de verkeerde bus gepropt dreigde te worden.

Nadat we ze hartelijk en zonder enig leedvermaak hebben uitgezwaaid, kunnen we ons zelf opmaken voor onze reis.

Die schoolreisjes zijn een makkie. Als zeer goed geïnstrueerde ouder krijg je de zorg over vier of vijf nog beter geïnstrueerde kinderen. Ze krijgen in onafwasbare viltstift het nummer van mijn mobiele telefoon op hun arm, maar ze blijven steeds redelijk in de buurt of komen luidkeels vertellen waar ze nu naar toe gaan. Heel overzichtelijk. En dan loop je ook nog steeds juf en andere ouders en kinderen tegen het lijf. Op een gegeven moment pakt zo'n klein meisje, dat aan mij is toevertrouwd, maar die ook niet veel meer van mij weet dan dat ik de vader van haar klasgenoot ben en die mij eigenlijk ook alleen maar een grote man met een bromstem vindt, mijn mouw vast.

'Ik pak jou maar even vast, anders raak ik je misschien wel kwijt in de drukte.' Ik geef het kind een stevige warme hand en ik heb het idee dat dat ook de bedoeling was. Voordat we het goed en wel in de gaten hebben, zitten we alweer in de bus, op weg naar ons volgende hoogtepunt: samen op de bank een pizza bestellen, samen wachten totdat hij komt en hem dan samen op de bank voor de televisie verorberen.

De knoop van onze broeken gaat een beetje los, want we proeven maar een klein stukje van elkaar en de rest van de pizza's gaat helemaal op.

'Ik heb het nog nooit zo gezellig gehad,' verzucht mijn zoon voordat hij laat in de avond in slaap sukkelt; in het grote bed natuurlijk.

Eigenlijk hadden we de volgende dag nog samen naar de bioscoop gewild, maar halverwege de middag komen de meiden alweer terug. We ruiken het al als de auto van mamma opengaat en we zien het aan de getekende gezichten van de meiden, het prehistorisch kamp was zwaar.

Voorlopig zullen wij ons lollige dia's, door zoonlief gemaakt van schoolreis én pizza, nog wel even niet kunnen vertonen.